Prezydent wetuje krypto-ustawę. Rząd i tak ją przepchnie?

I. Kryptowalutowy cyrk nad Wisłą: 100-stronnicowy potwór kontra 5-stronicowi sąsiedzi

W kontekście globalnej walki o wpływy i technologicznej suwerenności, o której pisałem na wstępie, kluczowe jest to, jak sprawnie jesteśmy w stanie zarządzać własnym, nowoczesnym podwórkiem. Niestety, to, co dzieje się obecnie na styku polskiej legislacji i rynku kryptoaktywów, jest nie tyle błędem, co aktem legislacyjnego autodestrukcji. To gorzki paradoks: chcemy być regionalnym liderem, a jednocześnie forsujemy przepisy, które z premedytacją wypychają innowacyjny kapitał do naszych sąsiadów. To nie jest po prostu "regulacja"; to jest spektakl niekompetencji, cynizmu i archaicznego myślenia, który słusznie nazwano "kryptowalutowym cyrkiem nad Wisłą".

Moja rola sprowadza się do odcedzenia prawdy od szumu, a fakty są w tym przypadku zatrważające. Sednem problemu jest implementacja unijnego rozporządzenia MiCA. Polska, zamiast przyjąć standard „MiCA plus zero” (czyli minimum unijne bez dokładania restrykcji, o co branża apelowała latami – jak słusznie zauważono w analizie), stworzyła 100-stronnicowego potwora. Ten dokument jest absolutną anomalią w skali Unii Europejskiej. Dla porównania, nasi południowi sąsiedzi – Czesi – zamknęli ten sam temat w zaledwie 11 stronach, a Słoweńcy w pięciu (Wideo 159.1s – 183.1s). Pytanie brzmi: Co sprawiło, że polski projekt legislacyjny jest dwudziestokrotnie bardziej opasły niż słoweński?

Dyletanci piszą prawo dla nowoczesnej gospodarki

Odpowiedź leży w połączeniu dwóch czynników: nadgorliwości Komisji Nadzoru Finansowego (KNF) i fundamentalnej ignorancji politycznych decydentów. KNF, zamiast ułatwić wejście na rynek, naszpikowała ustawę drakońskimi obostrzeniami, opłatami i karami, które skutecznie zabijają rentowność mniejszych, innowacyjnych podmiotów. Prezydent, wetując pierwotną wersję, słusznie zdiagnozował, że przepisy są przeregulowane, dając urzędnikom uprawnienia do blokowania stron internetowych bez zgody sądu (Wideo 237.1s – 250.1s). Jednak prawdziwie groteskowy jest fakt, że rząd, po prezydenckim wecie, bez cienia refleksji forsuje identyczny projekt ponownie (Wideo 114.6s – 129.6s).

Ten legislacyjny chaos jest podsycany przez poziom wiedzy naszych elit. Słysząc o rzekomych "bitcidy, eferum z tabletkojne" (Wideo 385.1s) czy o absurdalnej tezie, że samo weto prezydenta spowodowało spadek wartości kryptoaktywów o 50% (Wideo 405.1s), ręce opadają. Tacy ludzie, którzy nie potrafią wymienić pięciu kryptowalut poza Bitcoinem (Wideo 443.1s – 452.1s), decydują o przyszłości całego, nowoczesnego segmentu rynku finansowego. To jest wprost porażające.

Kreml jako wygodny straszak

Najbardziej szkodliwym elementem tego „cyrku” jest jednak cyniczna retoryka, mająca na celu zdyskredytowanie krytyków. Premier i poszczególni ministrowie, jak słusznie odnotowano, sugerują, że sprzeciw wobec wadliwej ustawy działa na rzecz Kremla, który rzekomo wykorzystuje kryptowaluty do finansowania sabotażystów (Wideo 275.1s – 287.1s). Jest to argumentacja na poziomie piaskownicy, która ma zagłuszyć merytoryczną debatę:

• Argumentacja Ad Hominem: Zamiast dyskutować o wadach prawnych, stosuje się etykietkę „ruskiej agentury” (Wideo 265.1s).
• Logika Absurdu: Jeżeli przestępcy korzystają z krypto, to czy zakażemy gotówki, dolarów czy banków, które notują o wiele więcej przypadków phishingu i oszustw na wnuczka? (Wideo 300.1s – 335.1s).

Ta narracja nie tylko obraża polską branżę innowacyjną, ale przede wszystkim odwraca uwagę od realnego sabotażu – tego, który dokonuje się przez wadliwe prawo.

Cena legislacyjnej pychy: arbitraż regulacyjny

Niestety, konsekwencje tej legislacyjnej pychy są łatwe do przewidzenia. Rynek kryptowalut, który stał się integralną częścią globalnego ekosystemu finansowego i którego nie da się już ignorować (Wideo 539.1s), jest niezwykle wrażliwy na regulacje. Jeżeli polskie prawo jest drakońskie i niekonkurencyjne, zadziała mechanizm zwany arbitrażem regulacyjnym (Wideo 501.1s).

Polskie start-upy z sektora FinTech i krypto nie będą czekać na łaskę KNF. Zamiast męczyć się z ponad 100-stronnicowym potworem, po prostu zarejestrują się w Niemczech, na Malcie czy w Estonii, gdzie regulacje są o wiele bardziej korzystne i, co kluczowe, prostsze. Polska straci nie tylko wpływy podatkowe, ale przede wszystkim utraci talent i potencjał innowacyjny. W momencie, gdy na globalnej arenie walczymy o pozycję w Europie Środkowej, takie wewnętrzne potknięcia są karygodne.

Musimy wreszcie pogodzić się z faktem, że ten rynek z nami jest i będzie (Wideo 644.1s – 650.1s). Zamiast próbować go zdelegalizować strachem i nadmierną biurokracją, powinniśmy go ucywilizować – ale w sposób sensowny i konkurencyjny, wzorując się na sąsiadach. Jeśli rząd przepchnie ten projekt w obecnym, dyletanckim kształcie, zaszkodzi legalnie działającym firmom, a nie przestępcom, którzy i tak znajdą drogę obejścia. W ten sposób sami podcinamy gałąź, na której ma rosnąć polska nowoczesna gospodarka.

II. Wetować, czy nie wetować? Jak 50% spadek kryptoaktywów stał się politycznym samobójem

Kryptowalutowy cyrk nad Wisłą trwa w najlepsze (Wideo 0.0s – 3.5s). Ostatnie tygodnie to spektakl legislacyjnej pychy i dyletanctwa, którego konsekwencje odczuje polska gospodarka. Prezydent wetuje ustawę, słusznie wskazując na jej przeregulowanie i autorytarne zapędy urzędników, a rząd bez cienia refleksji forsuje identyczny projekt ponownie (Wideo 109.6s – 121.6s). W tle tego absurdu rozgrywa się debata na poziomie piaskownicy, w której argumenty merytoryczne zostały zastąpione inwektywami o „ruskiej agenturze” i kuriozalnymi twierdzeniami o wpływie polskiej polityki na globalny rynek. To nie jest regulowanie innowacji; to jest jej sabotaż.

Mit upadku i polityczna megalomania

Najbardziej porażającym elementem tej debaty jest megalomania. Władza, chcąc uzasadnić potrzebę drakońskiej ustawy, rzuca na stół argument, że sam fakt prezydenckiego weta miał spowodować spadek wartości kryptoaktywów nawet o 50% (Wideo 405.1s – 416.1s). Jest to twierdzenie równie absurdalne, co obraźliwe dla inteligencji inwestorów. Przy całym szacunku dla polskiej sceny politycznej, globalny rynek kryptowalut, którego kapitalizacja liczona jest w bilionach, nie drgnie na wieść o sporze proceduralnym w Warszawie.

Owszem, rynek zaliczył korektę. Po osiągnięciu szczytu powyżej 126 tysięcy dolarów za Bitcoina w październiku 2025 roku, cena faktycznie spadła do około 80 tysięcy dolarów (Wideo 553.1s – 568.1s). Jest to jednak naturalna dynamika, a nie efekt polskiej interwencji. Sugerowanie, że polski prezydent jest najpotężniejszym politykiem świata, zdolnym samodzielnie wywołać globalny krach, obnaża jedynie poziom wiedzy i cynizm osób, które ten argument wykorzystują. W rzeczywistości, ów spadek to klasyczna korekta, a nie polityczna kara.

Legislacyjny Potwór: 100 stron biurokratycznej pychy

Jeżeli chcemy szukać faktycznego sabotażu, powinniśmy spojrzeć na treść samej ustawy. Polska ustawa implementująca unijne rozporządzenie MiCA (Markets in Crypto Assets) liczy ponad 100 stron (Wideo 159.1s – 166.1s). To nie jest regulacja, to jest biurokratyczny stugłowy smok, zrodzony w gabinetach Komisji Nadzoru Finansowego (KNF).

Kontrast z naszymi sąsiadami jest wprost upokarzający i dowodzi, że polski projekt jest anomalią legislacyjną (Wideo 170.1s – 183.1s):

• Polska: Ponad 100 stron.
• Czechy: 11 stron.
• Słowenia: Zaledwie 5 stron.

Polska branża FinTech od lat błagała o przyjęcie zasady MiCA plus zero, czyli wdrożenia regulacji unijnych bez dokładania drakońskich obostrzeń narodowych (Wideo 211.1s – 220.1s). Zamiast tego, otrzymaliśmy potwora, naszpikowanego takimi karami i opłatami, które skutecznie zabiją rentowność mniejszych, innowacyjnych podmiotów. Prezydent słusznie zauważył, że daje to urzędnikom zbyt szerokie uprawnienia, włącznie z możliwością blokowania stron internetowych bez zgody sądu (Wideo 245.1s – 250.1s). KNF, zamiast ułatwiać, buduje mur.

Od „eferum z tabletkojne” do arbitrażu regulacyjnego

Kluczowym problemem jest to, że o losie nowoczesnego segmentu rynku decydują politycy, którzy, jak sami przyznają, nie mają o nim bladego pojęcia (Wideo 370.1s – 381.1s). Kuriozalne wypowiedzi o „bitcoidach, eferum z tabletkojne” (Wideo 385.1s – 395.1s) czy niemożność wymienienia pięciu kryptowalut poza Bitcoinem (Wideo 443.1s – 452.1s) nie są śmieszne; są przerażające. Tacy ludzie tworzą prawo, które ma regulować sektor wart miliardy. Jak możemy oczekiwać sensownej regulacji od kogoś, kto nie rozumie podstawowych pojęć?

Ta amatorszczyzna ma bardzo realną cenę. Jak ostrzegałem w poprzedniej sekcji, zadziała mechanizm arbitrażu regulacyjnego (Wideo 496.1s – 501.1s). Polskie start-upy z FinTechu nie będą czekać na łaskę urzędników. Zamiast męczyć się z ponad 100-stronicowym potworem, po prostu przeniosą swoją działalność do Niemiec, na Maltę czy do Estonii (Wideo 501.1s – 511.1s). Tam regulacje są prostsze, bardziej konkurencyjne i, co najważniejsze, pisane z myślą o rozwoju, a nie o prewencyjnym zakazie.

W momencie, gdy rynki kapitałowe (w tym krypto) stają się integralną częścią globalnego ekosystemu finansowego (Wideo 539.1s – 543.1s), Polska celowo podcina gałąź, na której ma rosnąć nowoczesna gospodarka. Zamiast ucywilizować ten rynek w sensowny sposób, wzorując się na sąsiadach (Wideo 360.1s – 364.1s), my budujemy mur. Jeśli rząd przepchnie ten projekt w obecnym kształcie, zaszkodzi legalnie działającym firmom, a nie przestępcom, którzy i tak znajdą drogę obejścia. To jest polityczne samobójstwo z otwartą przyłbicą, a rachunek za tę legislacyjną pychę zapłacimy my wszyscy w postaci utraconego talentu i wpływów podatkowych.

III. KNF kontra „kojoferum z tabletkojny”: Poziom wiedzy elit na miarę piaskownicy

Kryptowalutowy cyrk nad Wisłą trwa w najlepsze (Wideo 0.0s – 3.5s). Najnowszy akt tego politycznego dramatu to uparte forsowanie przez rząd ustawy o kryptoaktywach, mimo że Prezydent zawetował ją jako bubel prawny. Zamiast pochylić się nad merytorycznymi uwagami i sprzeciwem branży, Rada Ministrów złożyła niemal identyczny projekt ponownie (Wideo 114.6s – 130.6s). Ten legislacyjny upór nie jest przejawem siły, lecz skrajnej pychy, której cenę zapłaci polska innowacja.

Sednem problemu jest to, że Komisja Nadzoru Finansowego (KNF) przygotowała nie implementację unijnego rozporządzenia MiCA, lecz prawdziwego legislacyjnego potwora (Wideo 224.1s – 229.1s). Polska ustawa liczy ponad 100 stron, naszpikowanych drakońskimi karami i opłatami, które mają skutecznie zabić rentowność mniejszych podmiotów (Wideo 159.1s – 166.1s, 229.1s – 237.1s). To nie jest regulacja; to jest prewencyjny zakaz rozwoju.

Polska anomalia regulacyjna

Kiedy patrzę na skalę tego, co stworzyli nasi urzędnicy, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że mamy do czynienia z kompletną anomalią na skalę europejską (Wideo 170.1s – 174.1s). Wszyscy sąsiedzi, którzy podeszli do tematu zdroworozsądkowo, pokazali, jak można skopiować unijne standardy MiCA bez dokładania dziesiątek stron własnych obostrzeń. Dane są tu bezlitosne i obnażają polską niekompetencję:

• Polska ustawa: ponad 100 stron (Wideo 166.1s)
• Czeska ustawa: 11 stron (Wideo 174.1s – 183.1s)
• Słoweńska ustawa: 5 stron (Wideo 174.1s – 183.1s)
• Węgierska i Słowacka ustawa: 7 stron (Wideo 183.1s – 187.1s)

Branża od lat prosiła o podejście MiCA plus zero, czyli o przyjęcie standardów unijnych bez tworzenia nowych barier (Wideo 216.1s – 220.1s). Przeczuwano, że „leśne dziadki” – jak pieszczotliwie określa się polityków nie mających pojęcia o nowoczesnych finansach – stworzą coś kuriozalnego. Przeczucia się sprawdziły.

Eferum z tabletkojny i argumenty z piaskownicy

Nie da się poważnie dyskutować o regulacji sektora wartego miliardy, gdy o jego losie decydują politycy, którzy, jak sami przyznają, nie mają o nim bladego pojęcia (Wideo 370.1s – 381.1s). Kuriozalne wypowiedzi o „bitcoidach, eferum z tabletkojne” (Wideo 385.1s – 395.1s) stały się symbolem tej systemowej ignorancji. Co gorsza, kiedy padają pytania o podstawy, nasi decydenci kapitulują. Kiedy jeden z posłów został zapytany o nazwy pięciu kryptowalut poza Bitcoinem, odpowiedź brzmiała: „Nie specjalnie, panie senatorze” (Wideo 443.1s – 446.1s). Ręce opadają. Tacy ludzie tworzą prawo, które ma regulować przyszłość finansów (Wideo 452.1s – 459.1s).

Kiedy brakuje wiedzy merytorycznej, w ruch idzie najcięższa broń polskiej debaty publicznej: straszenie „ruską agenturą”. Premier i ministrowie insynuują, że każdy, kto sprzeciwia się wadliwej ustawie, działa na rzecz Kremla, finansując sabotażystów (Wideo 275.1s – 287.1s). Jest to argumentacja na poziomie piaskownicy (Wideo 293.1s). Owszem, przestępcy używają kryptowalut, ale używają też dolarów, euro, Blika i banków (Wideo 293.1s – 315.1s). Czy w związku z tym mamy zdelegalizować banki? Oczywiście, że nie. Sensowna regulacja jest potrzebna, ale musi być pisana przez ekspertów, a nie przez dyletantów, którzy boją się „krypto” w nazwie (Wideo 463.1s – 472.1s).

Arbitraż regulacyjny – rachunek za pychę

Ta amatorszczyzna ma bardzo realną cenę. Jak ostrzegałem, zadziała mechanizm arbitrażu regulacyjnego (Wideo 496.1s – 501.1s). KNF, zamiast ułatwiać, stawia mur, a polskie start-upy FinTech nie są masochistami. Zamiast męczyć się z ponad 100-stronicowym potworem, zarejestrują się tam, gdzie regulacje są prostsze i bardziej konkurencyjne – w Niemczech, na Malcie czy w Estonii (Wideo 501.1s – 511.1s).

Ten rynek stał się integralną częścią globalnego ekosystemu finansowego (Wideo 539.1s – 543.1s). Nie da się go już ignorować ani wyprzeć. Wchodzą na niego giganci tacy jak BlackRock, pojawiają się regulowane ETF-y (Wideo 615.1s – 623.1s). Tymczasem Polska, z powodu ignorancji polityków i biurokratycznej nadgorliwości KNF, celowo podcina gałąź, na której ma rosnąć nowoczesna gospodarka. Jeśli rząd przepchnie ten projekt w obecnym kształcie, zaszkodzi legalnie działającym firmom, a nie przestępcom, którzy i tak znajdą drogę obejścia. To jest polityczne samobójstwo, a rachunek za tę legislacyjną pychę zapłacimy my wszyscy w postaci utraconego talentu i wpływów podatkowych.

V. Bund w twierdzy Glapińskiego: 30 mld zł straty i pięciu rebeliantów z nożem na stołach

Narodowy Bank Polski, instytucja mająca być ostoją stabilności i niezależności, przypomina dziś oblężoną twierdzę, w której ogień wybuchł nie na murach, lecz w samym sercu dowództwa. To, co obserwujemy w NBP, to nie jest zwykły spór kadrowy, lecz brutalna wojna domowa, w której stawką jest nie tylko posada prezesa Adama Glapińskiego, ale przede wszystkim wizerunek i, co gorsza, stabilność polskiego złotego. Moim zdaniem, jest to jeden z najbardziej destrukcyjnych konfliktów na szczytach władzy finansowej, jaki widzieliśmy od lat.

Kiedy prezes Glapiński nazywa bunt pięciu członków Zarządu (Piotr Pogonowski, Artur Soboń, Rafał Sura, Marta Gajecka i Paweł Mucha) „próbą zamachu”, nie mija się z prawdą co do skali zagrożenia, choć z pewnością mija się z prawdą co do jego genezy. Buntownicy, w większości ludzie mianowani za czasów poprzedniej władzy lub samego Glapińskiego, nie wystąpili przeciwko niemu z powodu nagłej miłości do przejrzystości. Wystąpili, ponieważ pretekst do ataku stał się zbyt potężny, by go zignorować: gigantyczna strata NBP, która w zeszłym roku przekroczyła 30 miliardów złotych.

Oficjalnie, rebelianci żądali uszczelnienia standardów zarządzania, protokołowania posiedzeń i ograniczenia autorytarnej władzy prezesa. Nieoficjalnie, jak wynika z analizy kontekstu, wykorzystali oni dwie armaty:

• Armata 30 Miliardów: Straty NBP, choć w dużej mierze księgowe i wynikające z kursu walut, stanowią doskonałą amunicję do kwestionowania kompetencji i stylu zarządzania.
• Kalendarz Wyborczy: Kończące się w marcu 2026 roku kadencje kluczowych graczy (w tym Piotra Pogonowskiego i wiceprezes Marty Kittli) dają buntownikom szansę na przejęcie realnej kontroli nad obsadą stanowisk, jeśli Glapiński straci większość.

Glapiński walczy o tlen operacyjny

Reakcja prezesa na ten wewnętrzny przewrót była błyskawiczna i brutalna. Zastosował on klasyczną strategię odcięcia od tlenu operacyjnego, odbierając buntownikom nadzór nad kluczowymi departamentami. Zostawił ich na stanowiskach, ale bez realnej pracy. To jest czysta walka o przetrwanie.

Zauważmy jednak intrygujący wyjątek. Ostał się tylko jeden – Artur Soboń, który wciąż kontroluje departamenty IT i cyberbezpieczeństwa. W kuluarach mówi się, że to zagranie typu „dziel i rządź”. Prezes Glapiński liczy, że uda mu się wyciągnąć Sobonia z sojuszu, aby rozbić większość. Pięciu członków Zarządu jest bowiem w stanie go przegłosować, co jest bezpośrednim zagrożeniem dla jego autorytetu.

Sabotaż własnej waluty

Niezależnie od tego, czy wierzymy w prawicową narrację o „politycznym zamachu” mającym otworzyć drogę do przyjęcia euro, czy w wersję o słusznej walce o transparentność – konsekwencje tego konfliktu są katastrofalne. Widzę tu analogię do starcia Donalda Trumpa z szefem Fedu, Jeromeem Powellem, ale z jedną kluczową różnicą:

Dolar, jako waluta rezerwowa świata, znosi takie wstrząsy bez większych obrażeń. Złoty, jako waluta rynku wschodzącego, jest znacznie bardziej wrażliwy na utratę prestiżu instytucjonalnego. Wywlekanie „brudów” z NBP na forum publiczne, jak słusznie ostrzega Rada Polityki Pieniężnej, jest de facto sabotażem własnej waluty.

W świecie finansów zaufanie buduje się latami, a traci w sekundy. To, że zarząd NBP idzie na wojnę, zamiast wspólnie pracować nad odbudową wizerunku po stracie 30 miliardów, jest dowodem na to, że interesy personalne i polityczne zdominowały rację stanu. Czekamy na decydujące starcie wyznaczone na 20 stycznia, ale już teraz mogę z przekonaniem stwierdzić: nawet jeśli Glapiński utrzyma twierdzę, jej reputacja legła w gruzach. A za jej renowację, jak zawsze, zapłacimy my wszyscy niestabilnością kursu złotego.

VI. Chińska blokada NVIDIA: 4400% wzrost Cambricona i koniec amerykańskiej smyczy

W świecie geopolityki i wysokich technologii nic nie jest bardziej ironiczne niż sytuacja, w której próba zaciśnięcia kagańca na rywalu staje się dla niego paliwem rakietowym. Dokładnie to wydarzyło się na linii Waszyngton-Pekin w kwestii chipów AI. Amerykański rząd, począwszy od administracji Donalda Trumpa, a kontynuując pod obecnym kierownictwem, próbował zastosować strategię typu „dziel i rządź” – ograniczyć dostęp Chin do najpotężniejszych chipów NVIDIA (seria A100/H100), ale jednocześnie zezwolić na sprzedaż ich nieco okrojonych, „uwięzionych” wersji. Cel był jasny: trzymać chińskiego smoka na technologicznej smyczy, jednocześnie czerpiąc zyski z największego rynku zbytu na świecie.

Jak mogę stwierdzić, ten pomysł, genialny w teorii, okazał się w praktyce spektakularną porażką. Amerykanie myśleli, że upieką dwie pieczenie na jednym ogniu. Pekin jednak błyskawicznie odrzucił tę upokarzającą ofertę.

Strategia rykoszetu

Zamiast rzucić się na okrojone procesory, chiński rząd wprowadził sprytną i cichą blokadę administracyjną. Mechanizm jest brutalnie prosty: jeśli chińska firma chce kupić chipy od NVIDIA, musi urzędnikom udowodnić, że żaden chiński odpowiednik nie jest w stanie wykonać tej pracy. Jest to de facto nakaz kupowania produktów krajowych, o ile tylko spełniają minimalne wymagania. To posunięcie jest elementem brutalnej strategii osiągnięcia technologicznej niezależności. Pekin nie tylko blokuje import, ale również zakazał używania amerykańskich chipów w państwowych centrach danych, pompując jednocześnie miliardy w lokalny rynek.

Konsekwencje dla amerykańskiego giganta są już widoczne i są wprost porażające:

• Wzrost Cambricona: Przychody chińskiego producenta chipów, firmy Cambricon, w pierwszej połowie 2025 roku wystrzeliły o, uwaga, 4400%. To nie jest wzrost, to jest eksplozja.
• Powrót Huawei: Największym beneficjentem strategii Chin stała się firma, którą USA chciały zniszczyć – Huawei. Firma wprowadza na rynek chip Ascent 910D, który jest bezpośrednim rywalem dla H200 od NVIDIA.
• Ryzyko „Zero” z Chin: Sam Yansen Huang, szef NVIDIA, otwarcie mówił o ryzyku zera przychodów z Chin i utracie jednego z największych rynków świata.

Koniec dominacji na Wschodzie

Dane są nieubłagane. Do 2027 roku udział chińskich chipów w ich własnym rynku ma wzrosnąć z zaledwie 17% do aż 55%. To oznacza, że w ciągu zaledwie dwóch lat Chiny przejmą kontrolę nad kluczowym segmentem technologicznej infrastruktury.

Patrząc na te liczby, mogę z przekonaniem stwierdzić, że amerykańska strategia kontroli, która miała na celu utrzymanie dominacji, paradoksalnie stała się katalizatorem chińskiej niezależności. Chcąc przycisnąć rywala do muru, USA prawdopodobnie właśnie straciły go jako klienta na zawsze. Amerykańska smycz pękła, a chiński smok, zamiast czekać na ułaskawienie, zbudował własne skrzydła. Dla NVIDIA oznacza to nie tylko utratę gigantycznych przychodów, ale i powstanie potężnych, subsydiowanych przez państwo rywali, którzy wkrótce mogą zagrozić jej pozycji na innych rynkach wschodzących. Era bezwzględnej dominacji Ameryki na rynku AI właśnie dobiegła końca.