Kto zarabia na przedłużaniu wojny w Ukrainie?

I. Rekordowy rok Pentagonu: 318,7 mld USD z wojennej maszynki

Kiedy patrzę na stół zasypany depeszami, w tym na raporty dotyczące przemysłu zbrojeniowego, czuję dławiący cynizm. Mówimy o zmęczeniu Zachodu wojną, o impasie na froncie i strachu przed jutrem. Ale jest pewna grupa, która nie odczuwa zmęczenia – czuje euforię. To amerykańscy producenci śmierci. Liczby, które widzę, są nie tylko rekordowe; są porażającym dowodem na to, że globalny chaos ma swoją cenę i swojego głównego beneficjenta.

W roku fiskalnym 2024 amerykański kompleks wojskowo-przemysłowy osiągnął historyczny, absolutny szczyt. Sprzedaż sprzętu wojskowego do zagranicznych rządów sięgnęła astronomicznej kwoty 318,7 miliarda USD. To, drodzy Państwo, jest wzrost o 29% w stosunku do poprzedniego, już przecież wojennego, roku! Jak słusznie zauważyli moi rozmówcy, powołując się na dane z ukraińskich źródeł (UNN), ta eskalacja obrotów jest bezpośrednim echem wojny na Ukrainie oraz narastającej gorączki zbrojeń w Europie i na Bliskim Wschodzie. To nie jest przypadek. To jest celowy, strukturalny mechanizm. Pokój oznacza spadek popytu. Wojna oznacza 318,7 miliarda USD w kasie.

Amerykański Monopol Strachu: 43% Globalnego Tortu

To, co naprawdę przeraża, to nie tylko kwota, ale skala dominacji. Według najnowszych analiz, w latach 2020-2024 eksport uzbrojenia ze Stanów Zjednoczonych stanowił 43% globalnej sprzedaży głównego uzbrojenia. To spektakularny skok z wcześniejszych 35%! Ameryka nie jest już tylko jednym z dostawców; jest niekwestionowanym, monopolistycznym zbrojmistrzem świata, a my, Europa, jesteśmy jego największym klientem. Nasze bezpieczeństwo jest kupowane za amerykańskie dolary, ale spłacane naszym długiem i zależnością.

Wystarczy spojrzeć na konkretne kontrakty z 2024 roku, które napędzały ten boom:

• Modernizacja myśliwców F-16 dla Turcji za około 23 mld USD.
• Sprzedaż myśliwców F-15 dla Izraela za blisko 18,8 mld USD.
• Czołgi M1A1 Abrams dla Rumunii za około 2,5 mld USD.
• A w tle, oczywiście, Polska, która stała się jednym z największych importerów amerykańskiego sprzętu w Europie Wschodniej.

Kluczowa jest tu także proporcja sprzedaży. Ponad 200 miliardów USD pochodzi z bezpośrednich transakcji komercyjnych (DCS), podczas gdy rządowe transakcje (FMS) wyniosły 117,9 miliarda USD. To dowód, że popyt nie jest sztucznie kreowany przez subsydia, lecz jest czystym, rynkowym głodem na sprzęt, który Waszyngton ma w nadmiarze.

Strategiczny Motor Zbrojeń: Dlaczego Ameryka Nie Chce Pokoju?

Musimy zapytać, dlaczego ten rekordowy wynik jest tak żywotnie ważny dla Waszyngtonu. Odpowiedź jest brutalna i leży w sercu Realpolitik, o której pisałem na wstępie: Ameryka walczy o to, by nie upaść ekonomicznie. Jej tradycyjne filary eksportu chwieją się pod naporem globalnej konkurencji.

Jak słusznie zauważono w analizie, Stany Zjednoczone eksportują dziś głównie trzy rzeczy: broń, usługi cyfrowe (w tym AI) oraz prawa autorskie. Chińska sztuczna inteligencja i technologie skutecznie podcinają amerykańską dominację w sektorze cyfrowym. Co więcej, rosnący w siłę blok BRICS, w którym Rosja i Chiny odgrywają kluczowe role, stanowi bezpośrednie zagrożenie dla petrodolara. Jeśli świat zacznie masowo oddawać „dolary bez pokrycia”, jak usłyszałem, system ekonomiczny USA się zawali.

W tym kontekście, przemysł zbrojeniowy staje się ostatnią, niezawodną kotwicą gospodarki. Popyt na broń jest jedynym sektorem, w którym USA utrzymują absolutną, niekwestionowaną przewagę. Zakończenie wojny i stabilizacja globalna są zatem bezpośrednim zagrożeniem dla amerykańskiej racji stanu w jej obecnej, ekonomicznej formie. To dlatego, gdy my w Warszawie martwimy się o cenę gazu i stabilność frontu, w Waszyngtonie liczy się miliardy zysku. W tej grze, pokój jest najdroższym towarem, którego nikt w Pentagonie nie chce kupić.

Polska w Cieniu Maszynki

Ten cyniczny taniec ma bezpośrednie konsekwencje dla nas. Kiedy my, Polacy, debatujemy nad 46 miliardami euro od UE, musimy jasno widzieć, że choć to kredyt z korzystnymi warunkami (nawet jeśli oprocentowanie nie jest jawnie komunikowane, co jest skandalem), to jest to pożyczka na dozbrajanie się. Jesteśmy zmuszeni do inwestowania w bezpieczeństwo, co jest konieczne, ale jednocześnie cementuje naszą rolę jako buforu i klienta amerykańskiej zbrojeniówki. Inni sprzedają, my kupujemy – i to za pożyczone pieniądze, które będą spłacać przyszłe pokolenia.

Rekordowe 318,7 mld USD to nie tylko statystyka. To cyfra, która brutalnie definiuje epokę. Jest to epilog, w którym stabilność jest luksusem, a wojna – niestety – stała się najbardziej dochodowym biznesem na świecie.

II. Polska złotówka w szponach Brukseli: 46 mld euro pożyczki bez kalkulatora

Kiedy polscy politycy – zarówno ci obecni, jak i ci, którzy dopiero co oddali władzę – triumfalnie ogłaszają, że „wydarli Brukseli” 46 miliardów euro, czuję głęboki niesmak. Ta kwota, stanowiąca niemal 200 miliardów złotych, jest w publicznej debacie przedstawiana jako manna, jako bezzwrotna dotacja, która magicznie uzdrowi polską gospodarkę. Ja w tym widzę jednak coś zupełnie innego: kredyt pod zastaw przyszłości naszych dzieci, którego jedynym realnym beneficjentem jest globalny przemysł zbrojeniowy.

Jak słusznie zauważyliśmy w poprzedniej sekcji, pokój jest dziś najdroższym towarem, a wojna – najbardziej dochodowym biznesem. Polska, niestety, wpisała się w ten biznes idealnie jako bufor i kupiec. Analiza dostarczona przez Artura Wójtowicza i brutalne fakty międzynarodowe obnażają cynizm tej transakcji.

Kredyt, który zbroi Amerykę

Krytyka dotycząca braku jawnego oprocentowania jest w pełni uzasadniona. Choć jest to pożyczka z funduszu SAFE na korzystnych warunkach – z 10-letnią karencją i spłatą do 2070 roku – to wciąż jest to dług. Dług, który ma jeden dominujący cel: modernizację polskiej armii. Oczywiście, bezpieczeństwo jest priorytetem, ale musimy zadać sobie pytanie: od kogo kupujemy i kto na tym zarabia?

Odpowiedź jest prosta i brutalnie amerykańska. W roku fiskalnym 2024 Stany Zjednoczone osiągnęły rekordową sprzedaż sprzętu wojskowego na astronomiczną kwotę 318,7 mld USD, co stanowi wzrost o 29% . To nie jest przypadek. Eksport uzbrojenia ze Stanów Zjednoczonych w latach 2020-2024 stanowił już 43% globalnej sprzedaży, skacząc z wcześniejszych 35% . To jest hegemonia, a my jesteśmy jej największymi klientami. Polski kredyt z UE to w istocie tylko finansowa dźwignia, która ma przyspieszyć transfer europejskich pieniędzy do amerykańskiego kompleksu wojskowo-przemysłowego. Jesteśmy klientami, a nie partnerami strategicznymi.

Cyniczny Taniec Francji i Niemiec

Unia Europejska, która rzekomo udziela nam tej "pomocy", również rozgrywa ten konflikt we własnym, egoistycznym interesie. Niemcy i Francja, państwa, które z powodu rosnącej konkurencji ze strony Chin i kryzysu energetycznego ledwo zipią, znalazły w zbrojeniówce ostatnią deskę ratunku:

• Niemiecki Pivot: Kiedy niemiecka motoryzacja zaczęła kuleć (chińska AI i tańsze smartfony, jak słusznie zauważył mój rozmówca, podcinają amerykańską, ale i niemiecką dominację), koncerny zbrojeniowe przejęły pałeczkę. Choć plotki o przejęciu fabryk VW przez Rheinmetall są przesadzone, faktem jest, że niemiecki gigant zbrojeniowy przechodzi do agresywnej ekspansji, produkując bojowe wozy piechoty Lynx i szacując zapotrzebowanie na tysiące sztuk . Wojna jest dla nich impulsem do ratowania przemysłu.
• Francuski Agrobiznes: Gdy my, Polacy, debatujemy o zniszczeniu naszego rolnictwa przez zboże z Ukrainy, umyka nam, że to zboże jest "ukraińskie" tylko z nazwy. Jak potwierdzał były wiceminister Kołodziejczak, dziewięć na dziesięć największych agroholdingów nie należy do Ukraińców, a do kapitału zagranicznego, głównie francuskiego . Wpuszczenie tego zboża na rynek UE to nic innego jak strategiczne uderzenie w polskie rolnictwo, które ma zniszczyć konkurencję z korzyścią dla globalnych, francuskich graczy.
• Sprzedaż, nie darowizna: Podczas gdy Polska oddawała swoje MiG-i za darmo, Francja ogłosiła list intencyjny na sprzedaż Kijowowi aż 100 myśliwców Dassault Rafale . To jest różnica między frajerem a sprawnym handlowcem. My płacimy cenę polityczną i materialną, Francja inkasuje miliardy USD.

Jermak i ryzyko kredytowe

Największym, choć przemilczanym, ryzykiem związanym z pożyczaniem tak ogromnych pieniędzy na dozbrajanie się w cieniu wschodniego konfliktu, jest systemowa korupcja. Ten kredyt na 46 mld euro, który rzekomo ma służyć stabilizacji, jest po prostu wstrzyknięciem płynności do regionu, który jest polityczną beczką prochu.

Wczoraj, 28 listopada 2025 roku, mieliśmy spektakularny dowód na to, że problem korupcji dotyka samego serca ukraińskiej władzy. Andrij Jermak, wszechwładny szef Biura Prezydenta, złożył dymisję, która została natychmiast przyjęta. Powód? Śledztwo antykorupcyjne "Midas" i przeszukania NABU. To jest sygnał, że skorumpowana hydra dosięgła administracji Zełenskiego. W ukraińskim slangu mówi się, że „namu wjechało”, co jest eufemizmem na gigantyczne wyłudzenia . Jak możemy spokojnie brać kredyt na 200 miliardów złotych, wiedząc, że jest on przeznaczony do współpracy z państwem, którego elity odchodzą w niesławie z powodu łapówek sięgających 100 milionów dolarów?

Moim zdaniem, polska złotówka znalazła się w szponach Brukseli i Waszyngtonu. Będziemy spłacać dług, który posłużył do finansowania amerykańskiej zbrojeniówki, niemieckiej reindustrializacji wojennej i francuskiej dominacji agrobiznesu. Jesteśmy dyżurnymi frajerami Europy, którzy płacą za cudze interesy, a na koniec, jak w przypadku inwazji na Irak, zostaniemy tylko z "doświadczeniem" i rachunkami do uregulowania.

III. Donbas, którego nie będzie: PiS-owska mrzonka odbudowy na rosyjskich rubieżach

Polska polityka wschodnia, niezależnie od tego, czy kierowana przez gabinet Morawieckiego, czy przez obecną ekipę Tuska, cierpi na ten sam, chroniczny syndrom: jesteśmy dyżurnym frajerem Europy. Płacimy polityczną, materialną i finansową cenę, podczas gdy nasi sojusznicy z Zachodu, z bezczelną precyzją, inkasują krocie. Najbardziej symbolicznym i jednocześnie najbardziej absurdalnym dowodem na tę polską naiwność jest fatalna obietnica odbudowy Donbasu.

Moim zdaniem, to zobowiązanie, wynegocjowane i głoszone publicznie przez poprzedni rząd, jest esencją politycznego samobójstwa. Jak wynika z analizy , rząd PiS z dumą deklarował, że Polska będzie odpowiedzialna za odbudowę Donbasu. Przyjmując za punkt wyjścia geopolityczny realizm, który przenika rozmowy w kuluarach, Donbas "na 100% nie wróci do Ukrainy". Jaki jest więc efekt tej deklaracji? Zostaliśmy zobowiązani do finansowania odbudowy regionu, który z największym prawdopodobieństwem stanie się w przyszłości rosyjskim terytorium. To nie jest pomoc humanitarna; to jest polowanie na jelenia, który z własnej woli płaci za remont cudzego domu.

Kredyt na korupcję: Jermak i 200 miliardów złotych

Nasz strategiczny błąd pogłębia się, gdy uświadomimy sobie, kogo i co tak naprawdę finansujemy. Wczorajsza dymisja Andrija Jermaka, wszechwładnego szefa Biura Prezydenta, w wyniku śledztwa antykorupcyjnego "Midas" i gigantycznych łapówek sięgających 100 milionów dolarów , jest sygnałem ostrzegawczym, który powinien wstrząsnąć Warszawą. Skorumpowana hydra dosięgła samego serca administracji Zełenskiego. A my? My pompujemy kapitał w ten system.

Kiedy rządzący chwalą się, że udało się wynegocjować 46 miliardów euro (około 200 miliardów złotych) z Europejskiego Funduszu SAFE , celowo przemilczają, że to nie jest darowizna – to jest kredyt. Preferencyjny, ale oprocentowany i obciążający naszą gospodarkę na dekady. Zamiast widzieć w tym "dźwignię do natychmiastowej modernizacji", ja widzę finansowanie ryzyka korupcyjnego. W kontekście afery Jermaka, musimy zapytać: Ile z tych 200 miliardów złotych, które będziemy spłacać do 2070 roku, trafi na konta oligarchów i skorumpowanych urzędników, zamiast na realne wzmocnienie bezpieczeństwa?

Amerykański rekord i francuskie żniwa

Podczas gdy my, Polacy, debatujemy nad kosztami kredytu i obiecujemy odbudowę terytoriów, których nie kontrolujemy, nasi sojusznicy robią interes życia:

• Zbrojeniowy hegemon: Stany Zjednoczone cementują swoją dominację jako zbrojmistrz świata. W roku fiskalnym 2024 amerykański przemysł zbrojeniowy osiągnął rekordową sprzedaż sprzętu wojskowego na kwotę 318,7 mld USD . To oszałamiający wzrost o 29% względem poprzedniego roku. Wojna na Ukrainie jest dla nich złotym interesem, a my, kupując ich sprzęt za pożyczone pieniądze, de facto subsydiujemy amerykańską gospodarkę i stabilność dolara.
• Francja zbroi i żywi: Francja, która nie oddała niczego za darmo (w przeciwieństwie do naszych MiG-ów), zabezpiecza sobie przyszłe zyski. Po pierwsze, poprzez list intencyjny na sprzedaż Kijowowi aż 100 myśliwców Dassault Rafale za miliardy dolarów. Po drugie, poprzez kontrolę nad kluczowym sektorem. Jak słusznie zauważył wiceminister Kołodziejczak, dziewięć na dziesięć największych ukraińskich agroholdingów należy do kapitału zagranicznego, głównie francuskiego . Wojna i integracja z UE to dla nich idealny pretekst, by zalać nasz rynek produktami, które zniszczą polskie, rodzinne rolnictwo, z korzyścią dla globalnych, francuskich gigantów.

W efekcie, Polska jest w tej grze strategicznym frajerem. Zostaliśmy zmuszeni do zaciągnięcia długu, by finansować zyski amerykańskiej zbrojeniówki, niemiecką reindustrializację wojenną (pomimo tego, że plotki o przejęciu fabryk VW przez Rheinmetall są przesadzone, to ich agresywna ekspansja na Wschód jest faktem – Analiza 8) i francuską dominację w agrobiznesie. Na koniec, zostaniemy z rachunkami, korupcyjnym doświadczeniem i obietnicą odbudowy Donbasu – terytorium, które prawdopodobnie nigdy nie zobaczy ukraińskiej flagi. To jest cena polskiej naiwności.

IV. Rafale za hrywnę: jak Francja zamienia darmowe MiGi-29 w 10-miliardowy kontrakt

Kiedy patrzę na europejską politykę wschodnią, ogarnia mnie przekonanie, że Polska, choć szczyci się mianem lidera pomocy dla Kijowa, w rzeczywistości odgrywa rolę dyżurnego frajera. Podczas gdy my, powodowani szlachetnym, choć ekonomicznie samobójczym zrywem, opróżnialiśmy magazyny, oddając kluczowy sprzęt za darmo – w tym nasze myśliwce MiG-29 – nasi zachodni sojusznicy prowadzili zimną, wyrachowaną grę o przyszłe zyski. W tej grze Francja nie jest darczyńcą. Francja jest bankierem, a list intencyjny na sprzedaż myśliwców Dassault Rafale jest symbolem tej cynicznej transakcji.

Polska cena za francuskie żniwa

Polska zapłaciła cenę polityczną i materialną za szybką pomoc, pozbywając się postsowieckiego sprzętu bez perspektywy natychmiastowego zwrotu. Tymczasem Paryż, zamiast hojnego darczyńcy, staje się strategicznym dostawcą, zabezpieczając sobie lukratywny kontrakt na przyszłość. Mówimy o liście intencyjnym na zakup przez Kijów do 100 myśliwców Dassault Rafale . Jest to transakcja, która – jak szacują analitycy – może być warta kilkanaście miliardów USD. To jest mistrzostwo cynizmu i strategicznego wyrachowania:

• Zero darmowych obiadów: Francja nie oddała niczego za darmo. W przeciwieństwie do Polski, która poniosła koszt polityczny i deficyt militarny, Francja wykorzystuje wojnę do zasilenia własnego przemysłu zbrojeniowego i zabezpieczenia długoterminowych kontraktów.
• Finansowanie przyszłości: Kontrakt na Rafale ma być sfinansowany z rosyjskich depozytów, co oznacza, że Francja, zamiast ponosić ryzyko, bierze udział w przetargu, który zapłaci za siebie sam. Zwracam uwagę, że moce produkcyjne Dassault są ograniczone (zaledwie 24 maszyny rocznie), co oznacza, że Francja zabezpiecza sobie pracę na całą dekadę, wykorzystując ukraińskie potrzeby do stabilizacji swojego przemysłu.

W efekcie, my oddaliśmy stare maszyny, by kupić nowe (oczywiście, za pożyczone pieniądze, o czym była mowa w poprzedniej sekcji), podczas gdy Francja sprzedaje przyszłość. To jest esencja różnicy między strategiczną naiwnością a geopolitycznym pragmatyzmem.

Podwójna dominacja: od myśliwców po czarnoziemy

Francuska strategia maksymalizacji zysków nie kończy się na powietrzu. Jestem przekonany, że Paryż rozgrywa swoje interesy na Ukrainie dwutorowo, łącząc zbrojeniówkę z kontrolą nad kluczowym sektorem gospodarki – rolnictwem. I tutaj polska naiwność zderza się z francuską dominacją w agrobiznesie.

Jak słusznie zauważył wiceminister Kołodziejczak, dziewięć na dziesięć największych ukraińskich agroholdingów nie należy do Ukraińców, lecz do kapitału zagranicznego, głównie francuskiego . Te globalne korporacje, kontrolujące dziesiątki tysięcy hektarów żyznych czarnoziemów, są głodne ekspansji. Wojna na Ukrainie i perspektywa integracji z Unią Europejską jest dla nich idealnym pretekstem, by pod pozorem pomocy wpuścić na nasz rynek produkty, które zniszczą polskie rolnictwo. To nie jest konkurencja małych gospodarstw. To jest zaplanowany atak globalnego kapitału na słabo skonsolidowaną polską wieś.

Francja w tej wojnie osiąga więc podwójny cel:

1. Zyskuje miliardowe kontrakty na sprzęt wojskowy, zaciągając Kijów w długoterminowe zobowiązania, które mają utrzymać jej przemysł zbrojeniowy w dobrej kondycji (podobnie jak amerykański kompleks, który w 2024 r. osiągnął rekordową sprzedaż 318,7 mld USD, jak podaje Analiza 1).
2. Cementuje dominację ekonomiczną w sektorze rolnym, wykorzystując integrację UE do eliminacji polskiej konkurencji.

Jesteśmy świadkami, jak polskie MiG-i, oddane w geście solidarności, stały się zaledwie tłem dla francuskiej transakcji wartej kilkanaście miliardów dolarów. Polska oddaje, Francja sprzedaje. Polska płaci, Francja zarabia. I to jest cena, jaką płacimy za prowadzenie polityki opartej na emocjach, a nie na twardej kalkulacji narodowych interesów.

V. Agro-Ukraina w obcych rękach: 9 z 10 kolosów należy do Francuzów, nie do Kijowa

Paryż rozgrywa w Kijowie geopolityczny szach-mat. W poprzedniej części artykułu udowodniłem, że Francja, w przeciwieństwie do Polski, nie działa w oparciu o emocje, lecz o twardą kalkulację. Ta kalkulacja ma dwa filary: zbrojeniowy i agrobiznesowy. Jeśli miliardowe kontrakty na myśliwce Rafale są ukoronowaniem strategii militarnej, to kontrola nad ukraińskimi czarnoziemami jest fundamentem dominacji ekonomicznej. I to właśnie ten drugi filar jest dla polskiej gospodarki najbardziej zabójczy.

Musimy wreszcie spojrzeć prawdzie w oczy: wojna na Ukrainie stała się dla globalnego kapitału, zwłaszcza francuskiego, idealnym koniem trojańskim. Pod pozorem „pomocy w integracji” i „liberalizacji handlu” wpuszczamy na rynek UE kolosa, którego nie da się pokonać uczciwą konkurencją. To nie są małe, rodzinne gospodarstwa walczące o przetrwanie. To są globalne imperia finansowane przez kapitał, który ma jeden cel: eksterminację słabszej konkurencji na rynkach eksportowych, zwłaszcza w Europie Środkowo-Wschodniej.

Czarnoziemny kolos z francuskim paszportem

Wiceminister Kołodziejczak, choć politycznie dziś związany z partią rządzącą, powiedział głośno to, o czym globalne elity wolą milczeć: dziewięć na dziesięć największych ukraińskich agroholdingów nie należy do Ukraińców, lecz do kapitału zagranicznego, głównie francuskiego . Te korporacje kontrolują obszary rolne liczone w dziesiątkach, a czasem setkach tysięcy hektarów. Skala ich operacji jest nieporównywalna z polskim rolnictwem, które opiera się na rozdrobnionych, rodzinnych gospodarstwach.

Kiedy polski rząd upiera się przy otwieraniu granic na produkty rolne z Ukrainy, to tak naprawdę nie pomaga Ukrainie, lecz cementuje pozycję Paryża. Dopuszczamy do tego, by:

• Ukraińskie zboże, wyprodukowane na skalę przemysłową przez francuskie agroholdingi, zalało polski rynek, zbijając ceny poniżej progu opłacalności dla naszych rolników.
• Polskie rolnictwo, które jest jednym z filarów naszej gospodarki, zostało zepchnięte na margines, tracąc zdolność do konkurowania ceną i skalą.
• Francja osiągnęła podwójny zysk: sprzedaje Ukrainie drogie myśliwce , a jednocześnie eliminuje polską konkurencję w rolnictwie, wykorzystując integrację Kijowa z UE.

Widzimy wyraźny wzór: Polska oddaje (MiG-i za darmo), podczas gdy Francja sprzedaje i zdobywa. Polska płaci cenę polityczną i materialną, a Francja konsoliduje zyski. To jest esencja różnicy między strategiczną naiwnością a geopolitycznym pragmatyzmem, o którym pisałem wcześniej.

Niemiecki cień i iluzja odbudowy

Francuska dominacja w agrobiznesie idzie w parze z niemiecką w zbrojeniówce. Zauważmy, że chęć przedłużania konfliktu nie jest tylko interesem USA (które osiągnęły rekordowy eksport uzbrojenia, Analiza 1). Niemcy, w obliczu upadku tradycyjnej motoryzacji, błyskawicznie przestawiają się na przemysł wojenny. Koncern Rheinmetall, zamiast przejmować fabryki aut, agresywnie ekspanduje, dostarczając na Ukrainę nowoczesne bojowe wozy piechoty Lynx i szacując globalne zapotrzebowanie na tysiące sztuk . Wojna jest dla Niemiec ostatnią deską ratunku dla ich przemysłowego giganta.

I w tym kontekście musimy widzieć mit „odbudowy Ukrainy”. Nie zarobią na niej Polacy, którzy naiwnie deklarowali odpowiedzialność za zrujnowany Donbas . Zarobią na niej koncerny z Zachodu, które już teraz biją się o kontrakty. Polska ma pełnić rolę bufora i frajera dyżurnego, który płaci za bezpieczeństwo, a w zamian dostaje zniszczenie własnego rolnictwa i przemysłu transportowego, wszystko w imię „solidarności”.

Właśnie dlatego, gdy słyszymy o konieczności „wsparcia” Ukrainy, musimy pytać: czyje interesy tak naprawdę wspieramy? Czy to jest pomoc dla narodu ukraińskiego, czy strategiczna operacja globalnego kapitału, mająca na celu usunięcie Polski z roli liczącego się gracza w Europie ŚŚrodkowo-Wschodniej i zabezpieczenie miliardowych zysków Francji i Niemiec?

Odpowiedź jest dla mnie oczywista. I jest to odpowiedź, która powinna budzić nasz głęboki, narodowy sprzeciw.

VI. Rheinmetall zamiast Volkswagena: 6 tys. Linxów na linii montażowej w Wolfsburgu?

Kiedy słyszę, jak Niemcy deklarują konieczność szybkiego zakończenia wojny w Ukrainie, widzę w tym cynizm, który jest równie gruby jak pancerz ich najnowszych bojowych wozów piechoty. Mit o upadku niemieckiej potęgi przemysłowej, zrujnowanej przez drogie surowce i chińską konkurencję w motoryzacji, ma się nijak do rzeczywistości, w której Berlin znalazł dla siebie nową, potężną niszę: zbrojenia.

Właśnie w tym kontekście musimy postrzegać sensacyjną plotkę, która krążyła po sieci, a która padła również w naszym materiale wideo: rzekome przejęcie fabryk Volkswagena, by na liniach montażowych Passatów i Golfów produkować futurystyczne BWP Lynx. Choć Analiza 8 słusznie studzi emocje, wskazując, że produkcja odbywa się w macierzystych zakładach Rheinmetall (jak w Unterlüß), symbolika tego scenariusza pozostaje brutalnie prawdziwa. Niemiecki przemysł przechodzi z produkcji samochodów na produkcję wojny.

Dla niemieckiego giganta, Rheinmetall, wojna w Ukrainie nie jest tragedią, lecz ostatnią deską ratunku i niewyczerpanym rynkiem zbytu. Podczas gdy tradycyjne filary niemieckiej gospodarki chwieją się pod naporem azjatyckiej konkurencji, zbrojeniówka przeżywa renesans finansowany pieniędzmi Europy i USA. Znamienne jest, że prezes Rheinmetall, Armin Papperger, publicznie szacował potencjalne zapotrzebowanie Ukrainy na kolosalne 3000 sztuk Lynxów, choć w przestrzeni publicznej pojawiały się nawet plotki o 6000 egzemplarzy (jak w tytule tej sekcji). Ta skala jest porażająca. Nawet jeśli weźmiemy niższą, potwierdzoną przez Analizę 8 liczbę, to i tak mówimy o kontrakcie, który cementuje niemiecką dominację w segmencie pojazdów gąsienicowych na całe dekady.

Nie chodzi już tylko o sprzedaż gotowego sprzętu. Niemcy, podobnie jak Francuzi w agrobiznesie, strategicznie wchodzą w długoterminowe partnerstwa. Dostawa pierwszych BWP KF41 Lynx na Ukrainę jest debiutem bojowym o kluczowym znaczeniu eksportowym. Rheinmetall, zamiast przejmować upadające fabryki aut, koncentruje się na strategicznych inwestycjach, budując centra serwisowe i produkcyjne (m.in. na Ukrainie), co w praktyce oznacza trwałe powiązanie ukraińskiej bazy przemysłowej z niemieckim kompleksem wojskowym.

Moim zdaniem, jest to czysty, geopolityczny pragmatyzm. Niemcy widzą w kontrolowanym przedłużaniu konfliktu trzy fundamentalne korzyści:

1. Wymiana silnika eksportowego: Przejście z upadającej motoryzacji na zbrojeniówkę, gwarantującą stabilne i gigantyczne zyski.
2. Konsolidacja UE: Wojna zmusza państwa Europy Środkowo-Wschodniej (w tym Polskę) do zwiększonych zakupów, stając się rynkiem zbytu i technologicznym wasalem dla Berlina.
3. Eliminacja konkurencji: Zniszczenie infrastruktury i przemysłu w regionie (częściowo poprzez napływ taniej siły roboczej i destabilizację rynków transportowych oraz rolnych, o czym pisałem wcześniej) osłabia potencjalnych rywali gospodarczych Niemiec.

Francja zarabia na rolnictwie (Analiza 7), USA na globalnym hegemonicznym eksporcie uzbrojenia (Analiza 3), a Niemcy na odbudowie swojego przemysłowego giganta poprzez zbrojenia. W tej układance Polska, która oddaje swój sprzęt za darmo (MiG-i) i deklaruje naiwną gotowość do odbudowy Donbasu (Analiza 6), jest frajerem dyżurnym, który płaci za niemiecki zbrojeniowy renesans.

Wojna na Wschodzie, choć jest dla nas kosztem, dla Berlina stała się strategicznym dobrodziejstwem. I dopóki ten nowy motor napędowy niemieckiej gospodarki będzie działał, nie liczmy na to, że Berlin będzie realnie dążył do szybkiego, definitywnego pokoju. Interesy przemysłowe są ważniejsze niż pokój w Europie Wschodniej.

VII. Jermak pada: „namu wjechało” w Biurze Prezydenta o 17:23

Wojna na Wschodzie, jak ustaliłem w poprzednich analizach, jest nowym, lukratywnym silnikiem napędowym dla gospodarek Berlina, Paryża i Waszyngtonu. Ale ten silnik nie mógłby działać bez paliwa, którym jest permanentna niestabilność i, co gorsza, systemowa korupcja w samym sercu Kijowa. Właśnie dlatego wczorajszy komunikat z Biura Prezydenta, ogłoszony 28 listopada 2025 roku o godzinie 17:23, jest tak symboliczny i jednocześnie tak cyniczny.

Mówię oczywiście o rezygnacji Andrija Jermaka, dotychczas wszechwładnego szefa administracji Wołodymyra Zełenskiego. Powód? Ukraiński slang polityczny ujął to doskonale: „namu wjechało”. To jest eufemizm dla wpadki na korupcji, która tym razem dosięgła samego szczytu władzy. Jak wynika z ustaleń śledztwa „Midas”, prowadzonego przez NABU i SAP, Jermak miał być uwikłany w gigantyczny proceder wyłudzeń i łapówek sięgających 100 milionów dolarów w sektorze energetycznym (Energoatom).

To wydarzenie obnaża kluczowy mechanizm: elity rządzące Ukrainą mają żywotny, ekonomiczny interes w tym, by wojna trwała. Dopóki trwa konflikt, płynie nieograniczony strumień pomocy finansowej i militarnej, który jest drenowany przez skorumpowane struktury. Koniec wojny oznaczałby natychmiastowe rozliczenia, wybory i, co najważniejsze, zamknięcie tej gigantycznej, wojennej kasy. Jermak był symbolem tej kasy.

Amerykański Drenaż i Niemiecki Renesans

W interesie zachodnich partnerów leży utrzymanie Ukrainy w stanie permanentnej, ale kontrolowanej wojny. Mówiąc wprost: słaba i skorumpowana Ukraina jest dla nich lepszym klientem i narzędziem geopolitycznym niż stabilny i suwerenny kraj. Dane są porażające:

• USA: Hegemonia Zbrojeniowa. Jak potwierdzają dane SIPRI, w latach 2020-2024 Stany Zjednoczone odpowiadały za 43% globalnej sprzedaży głównego uzbrojenia (wzrost z 35%). Amerykański kompleks wojskowo-przemysłowy osiągnął w roku fiskalnym 2024 rekordową sprzedaż sprzętu wojskowego na astronomiczną kwotę 318,7 mld USD, o 29% więcej niż rok wcześniej. Wojna na Wschodzie jest dla Waszyngtonu globalną, bezpłatną reklamą i testem bojowym sprzętu.
• Niemcy: Nowy Motor Eksportowy. Jak pisałem wcześniej, Niemcy dokonują strategicznego przestawienia z upadającej motoryzacji na zbrojeniówkę. Koncern Rheinmetall, zamiast przejmować upadłe fabryki aut, koncentruje się na ekspansji, budując centra serwisowe i produkcyjne (m.in. na Ukrainie). Dostawa BWP KF41 Lynx jest debiutem bojowym o kluczowym znaczeniu eksportowym. Choć szacowane zapotrzebowanie na Lynxy jest bliższe 3000 niż 6000 sztuk (jak błędnie sugerowano), to skala rynku wschodniego cementuje niemiecką dominację w europejskiej zbrojeniówce.

W tej brutalnej grze, korupcja w Kijowie jest użyteczna. Umożliwia transfery technologii, kontrolę nad zasobami i co najważniejsze, gwarantuje, że władze ukraińskie będą zmuszone do ustępstw, by utrzymać strumień pomocy.

Francuski Agroholding i Polski Frajer Dyżurny

Interesy są jednak jeszcze głębsze i dotyczą nie tylko zbrojeń. Francja, która aktywnie promuje ideę długoterminowego konfliktu, zabezpiecza swoje interesy gospodarcze na Ukrainie na dwa sposoby:

1. Rolnictwo: Jak trafnie zauważył były wiceminister Michał Kołodziejczak, dziewięć na dziesięć największych ukraińskich agroholdingów nie należy do Ukraińców, lecz do zagranicznego kapitału, w dużej mierze francuskiego. Wojna stała się pretekstem do zniszczenia polskiego rolnictwa poprzez zalew tanim, niekontrolowanym zbożem, które jest de facto francuskie.
2. Zbrojenia: W przeciwieństwie do Polski, która przekazywała strategiczny sprzęt (MiG-29) za darmo, Francja zarabia. Podpisanie listu intencyjnego na zakup 100 myśliwców Dassault Rafale przez Kijów to potencjalny kontrakt warty kilkanaście miliardów dolarów. Polska płaciła cenę polityczną i materialną, Francja wygrywa przetarg na przyszłość.

Upadek Jermaka, choć przedstawiany jako zwycięstwo reform, jest jedynie chwilowym odsłonięciem potężnego mechanizmu, który łączy interesy skorumpowanej kasty w Kijowie z ekonomiczną ekspansją zachodnich mocarstw. Wojna jest dla nich wszystkich nieprzebranym źródłem zysku, a Polska—naiwnie deklarująca gotowość do odbudowy Donbasu (regionu, który jak sugerują nieoficjalne źródła, może nie wrócić do Ukrainy) i oddająca sprzęt za darmo—wciąż pozostaje frajerem dyżurnym, który płaci za ten globalny biznes.

Dopóki ci, którzy pociągają za sznurki, będą zarabiać miliardy na śmierci i zniszczeniu, dopóty pokój na Wschodzie pozostanie mrzonką. A afera „Midas” jest tylko kolejnym dowodem na to, że system w Kijowie jest idealnie skalibrowany do podtrzymywania tego stanu rzeczy.

VIII. Nowa Karta Atlantycka 2.0: Johnson i Biden podpisują brexitowy sojusz 10 czerwca

Jeśli afera „Midas” w Kijowie i francuska ekspansja agroholdingów na Ukrainie były dowodem na to, że wojna stała się nieprzebranym źródłem zysku dla zachodnich elit, to musimy spojrzeć na architektów tego nowego porządku. Za sznurki pociągają nie tylko ci, którzy sprzedają zboże i broń, ale przede wszystkim ci, którzy kreślą strategiczne mapy świata. A mapa ta, od czasu Brexitu, jest rysowana w Londynie i Waszyngtonie, z pominięciem Brukseli.

Oto dlaczego Nowa Karta Atlantycka – podpisana 10 czerwca 2021 roku przez Borisa Johnsona i Joe Bidena – nie jest jedynie kurtuazyjnym dokumentem, ale fundamentalnym manifestem Anglosfery, który dziś, w obliczu globalnego konfliktu, nabiera mocy operacyjnej. Jak trafnie zauważył mój rozmówca, Artur Wójtowicz, Wielka Brytania, opuszczając Unię Europejską, potrzebowała nowego strategicznego kotwicy. Znalazła ją tam, gdzie zawsze: za oceanem, odnawiając „specjalne relacje”.

Dywidenda od hegemona

Karta Atlantycka 2.0, wzorowana na porozumieniu Roosevelta i Churchilla z 1941 roku, koncentruje się na obronie demokracji i wartości zachodnich. Ale nie oszukujmy się – jej rdzeń jest pragmatyczny i opiera się na umacnianiu dominacji gospodarczej i wojskowej. Brexit dał Londynowi wolną rękę, by zacieśniać współpracę poza restrykcyjnymi ramami UE, a Waszyngton chętnie przyjął partnera, który aktywnie wspiera jego politykę kontrolowania konfliktu na Wschodzie.

Ekonomiczne zacieśnienie sojuszu potwierdził ogłoszony 8 maja 2025 roku Economic Prosperity Deal (EPD). Choć porozumienie to jest wciąż uwikłane w biurokratyczne spory (jak widać po problemach z cłami na stal i aluminium), natychmiastowa redukcja amerykańskich ceł na import samochodów z Wielkiej Brytanii (z 27,5% do 10%) stanowi potężny zastrzyk dla brytyjskiej motoryzacji. Londyn, unikając unijnych regulacji, zabezpiecza sobie bezpośredni dostęp do amerykańskiego rynku. To jest właśnie dywidenda z bliskiego sojuszu z hegemonem.

Zbrojeniówka: Ostatnia deska ratunku USA

Ten strategiczny pakt ma jednak przede wszystkim wymiar militarny, który doskonale tłumaczy, dlaczego pokój na Ukrainie nie jest w interesie Waszyngtonu. Stany Zjednoczone, jak słusznie zauważono w naszej dyskusji, eksportują de facto trzy rzeczy: usługi cyfrowe (AI), prawa autorskie i broń. Gdy Chińczycy podgryzają rynek AI i smartfonów, a świat coraz mniej chętnie płaci za amerykańskie marki, to zbrojeniówka pozostaje jedynym silnikiem napędowym ich gospodarki.

Dane są porażające:

• W roku fiskalnym 2024 USA osiągnęły rekordową sprzedaż sprzętu wojskowego na astronomiczną kwotę 318,7 mld USD, notując wzrost o 29% względem poprzedniego roku.
• W latach 2020-2024 eksport uzbrojenia ze Stanów Zjednoczonych stanowił 43% globalnej sprzedaży głównego uzbrojenia (wcześniej było to około 35%).
• Sprzedaż bezpośrednia amerykańskich firm zbrojeniowych (DCS) wyniosła 200,8 mld USD, deklasując transakcje rządowe (FMS). To czysty, wolny rynek napędzany strachem i wojną.

Dla Stanów Zjednoczonych, jak i dla Wielkiej Brytanii, której przemysł obronny zacieśnia współpracę technologiczną z Kijowem (jak w przypadku produkcji dronów), wojna na Ukrainie jest maszynką do drukowania pieniędzy i cementowania globalnej hegemonii. Popyt na uzbrojenie szlak trafi, jeśli konflikt się skończy. Dlatego też państwa te mają żywotny interes w utrzymywaniu go w kontrolowanej intensywności.

Polska w cieniu gigantów

W tym dwubiegunowym świecie, gdzie Anglosfera konsoliduje swoje wpływy, a Francja i Niemcy próbują ratować swoje gospodarki zbrojeniówką (Rheinmetall przejmujący potencjalnie moce produkcyjne upadającej motoryzacji), Polska pozostaje, z przykrością to stwierdzam, „frajerem dyżurnym”.

Choć rządzący (i opozycja) emanują dumą z 46 mld euro pożyczki (kredytu!) z Europejskiego Funduszu SAFE, to jest to finansowa dźwignia, która ma nas z jednej strony dozbroić, ale z drugiej strony uwiązać długiem. Zamiast zarabiać na konflikcie, my – jak w przypadku Iraku – jedynie dokładamy. Przekazujemy sprzęt za darmo, podczas gdy Francja, która aktywnie pcha do eskalacji, podpisuje listy intencyjne na sprzedaż Ukrainie 100 myśliwców Dassault Rafale za kilkanaście miliardów dolarów. Polska płaci cenę polityczną i materialną, Francja wygrywa przetarg na przyszłość.

Nowa Karta Atlantycka nie jest więc sojuszem na rzecz pokoju, lecz strategicznym porozumieniem na rzecz kontrolowanej niestabilności, które pozwala Anglosferze zarabiać i umacniać pozycję kosztem Europy kontynentalnej. A dopóki trwa wojna, dopóty nikt nie będzie rozliczał ani amerykańskich zysków, ani ukraińskiej korupcji. To jest właśnie prawdziwy cel tego sojuszu.

IX. EPD – deal Starmera: cła na auta z 27,5% na 10%, ale stal wciąż po 25%

Jeżeli Nowa Karta Atlantycka z 2021 roku (podpisana przez Johnsona i Bidena) była ideologicznym fundamentem, na którym Anglosfera odbudowała swoją strategiczną jedność po Brexicie, to ogłoszony 8 maja 2025 roku Economic Prosperity Deal (EPD) jest jej twardym, ekonomicznym dowodem. Ten układ handlowy między Londynem a Waszyngtonem, wynegocjowany przez premiera Starmera, jest polityczną deklaracją: Wielka Brytania definitywnie odwróciła się od Europy kontynentalnej i rzuciła się w ramiona amerykańskiego hegemona.

Na pierwszy rzut oka, EPD to spektakularne zwycięstwo polityczne Starmera. Brytyjska motoryzacja, dławiona zawiłościami brexitowymi i globalną konkurencją, otrzymała potężną kroplówkę. Zgodnie z analizą (patrz Informacja 11), Stany Zjednoczone zgodziły się na natychmiastową redukcję ceł na import brytyjskich samochodów z uciążliwych 27,5% do zaledwie 10%. To jest realna ulga dla brytyjskich eksporterów, zwłaszcza w ramach ustalonego kontyngentu 100 000 pojazdów rocznie, co pokrywa niemal cały eksport z 2024 roku.

Jednak, jak to zwykle bywa w relacjach z wielkim bratem, diabeł tkwi w asymetrii interesów. EPD jest paktem strategicznym, ale jest też paktem nierównym. Choć Londyn triumfalnie ogłosił zniesienie własnych ceł na stal i aluminium do zera, Waszyngton pokazał, kto tu dyktuje warunki. Pomimo deklaracji o zniesieniu barier, dekret wykonawczy USA z czerwca 2025 roku, o którym donoszą analitycy, utrzymał 25-procentowe stawki celne na brytyjską stal. To nie jest drobny szczegół – to żelazny uścisk amerykańskiego protekcjonizmu, który boleśnie przypomina Wielkiej Brytanii jej nową, podrzędną pozycję.

Co to oznacza w szerszym kontekście? Oznacza to, że Wielka Brytania, podobnie jak Stany Zjednoczone, ma żywotny interes w utrzymywaniu kontrolowanej niestabilności w Europie i zacieśnianiu współpracy wojskowej (która, o ironio, generuje popyt na amerykańską i brytyjską broń, jak w przypadku produkcji dronów i transferu technologii – patrz poprzednia sekcja).

• Cementowanie Bloku: EPD i Nowa Karta Atlantycka (2021) to oficjalne przypieczętowanie anglosaskiego bloku, który działa na zasadzie wzajemnego wsparcia strategicznego, ale ekonomicznie faworyzuje USA.
• Wojenny Popyt: Wzrost sprzedaży uzbrojenia w USA o 29% w 2024 roku (do 318,7 mld USD, zgodnie z informacjami z UNN) oraz dominacja Ameryki w globalnym eksporcie broni (43% w latach 2020-2024) pokazują, że interesy militarne obu krajów są zbieżne.
• Strategia Kosztem Europy: Podczas gdy Francja (zbrojeniówka) i Niemcy (zbrojeniówka, niszczenie konkurencji środkowoeuropejskiej) próbują ratować swoje gospodarki, Wielka Brytania i USA tworzą własną, zintegrowaną strefę wpływów, wykorzystując wojnę jako katalizator do przyspieszenia transformacji gospodarczej i militarnej.

Moim zdaniem, deal Starmera jest symbolem. Pokazuje, że Londyn wynegocjował ratunek dla swojej motoryzacji, ale w zamian zaakceptował rolę młodszego partnera w globalnej grze. Wielka Brytania otrzymuje pewne ustępstwa, ale jej strategiczne surowce (stal) pozostają pod cłem. To jest cena za strategiczne bezpieczeństwo i oddanie się pod parasol Waszyngtonu – parasol, który zapewnia cień, ale nie pozwala na pełną niezależność gospodarczą. W Europie kontynentalnej, gdzie Niemcy zbroją Rheinmetall kosztem upadłej motoryzacji (patrz Informacja 8), a Francja podpisuje listy intencyjne na sprzedaż Ukrainie 100 myśliwców Dassault Rafale (Informacja 12), gra toczy się o to, kto szybciej przekuje geopolityczny kryzys w narodowy sukces. Anglosfera już to robi, a EPD jest tego twardym dowodem.

X. Amerykański eksport broni: 43% światowego rynku, czyli 8 punktów procentowych więcej niż przed wojną

Jeżeli spojrzymy na mapę geopolityczną, to zobaczymy, że Stany Zjednoczone nie są już „policjantem świata”, lecz jego niekwestionowanym zbrojmistrzem. Nie ma co udawać, że wojna na Wschodzie jest dla Waszyngtonu jedynie kwestią ideologiczną czy humanitarną. Jest to przede wszystkim, w mojej ocenie, gigantyczny, kontrolowany projekt ekonomiczny, który cementuje amerykańską hegemonię i, co kluczowe, ratuje ich zbrojeniówkę przed nieuchronnym upadkiem, o czym zresztą słusznie wspomnieliśmy w materiale wideo. Amerykanie eksportują obecnie trzy rzeczy: usługi cyfrowe, prawa autorskie i broń. I to właśnie ta ostatnia kategoria jest dziś ich złotym runem.

Uważam, że dane, które przebijają się do opinii publicznej z opóźnieniem, malują obraz globalnych żniw wojennych. Amerykański kompleks wojskowo-przemysłowy osiągnął w roku fiskalnym 2024 absolutne apogeum, notując rekordową sprzedaż sprzętu wojskowego na astronomiczną kwotę 318,7 mld USD (Informacja 1). Ten wynik oznacza oszałamiający wzrost o 29% w porównaniu do 2023 roku, który i tak był już rokiem wojennym. Mówimy o gigantycznym zastrzyku gotówki, który trafia do amerykańskich firm, wspierając gospodarkę, która, jak zauważył Artur Wójtowicz, walczy o to, by „kompletnie nie upaść”.

• Hegemonia w liczbach: Najbardziej wymowny jest skok w globalnej dominacji. W latach 2020-2024 eksport uzbrojenia ze Stanów Zjednoczonych stanowił 43% globalnej sprzedaży głównego uzbrojenia – to jest aż 8 punktów procentowych więcej niż wcześniejsze 35% (Informacja 3). Ten wzrost jest bezpośrednim echem rosyjskiej agresji, która wymusiła na Europie masowe zakupy.
• Dualizm Sprzedaży: Interes Waszyngtonu realizowany jest dwutorowo. Choć sprzedaż za pośrednictwem rządu (FMS) wyniosła solidne 117,9 mld USD, to dominująca jest sprzedaż bezpośrednia, prowadzona przez same firmy (DCS), która sięgnęła 200,8 mld USD (Informacja 2). Ta dysproporcja pokazuje, że popyt na amerykański sprzęt jest napędzany nie tylko przez strategiczny przymus sojuszniczy, ale przez czysty, wolny rynek, na którym amerykańska technologia jest po prostu pożądana.

Kiedy patrzę na listę beneficjentów tych transakcji, widzę, że Stany Zjednoczone skutecznie modernizują i uzależniają od siebie kluczowych sojuszników. To nie są drobne kontrakty, to są strategiczne inwestycje: modernizacja F-16 dla Turcji za 23 mld USD, sprzedaż myśliwców F-15 dla Izraela za niemal 19 mld USD, czy czołgów Abrams dla Rumunii za 2,5 mld USD (Informacja 5). To są kraje, które płacą za swoje bezpieczeństwo, a płacą Waszyngtonowi.

Tymczasem, w Europie Wschodniej, obserwujemy cyniczny teatr. My, jako Polska, przekazywaliśmy sprzęt za darmo, ponosząc koszty polityczne i materialne, podczas gdy Francja, nasz europejski partner, zabezpiecza sobie lukratywny, długoterminowy kontrakt, sprzedając Ukrainie myśliwce Dassault Rafale (Informacja 12). Jest to twardy dowód na to, że w tej grze strategicznej Anglosfera (USA i UK, wsparte przez EPD i Nową Kartę Atlantycką) już wygrała, a kontynentalna Europa (Francja i Niemcy) desperacko próbuje dogonić zyski, przekształcając upadającą motoryzację w zbrojeniówkę (Rheinmetall zamiast Volkswagena – Informacja 8).

Moja konkluzja jest prosta: rekordowy eksport broni ze Stanów Zjednoczonych to nie tylko statystyka, to świadectwo. Jest to świadectwo, że dopóki trwa wojna, dopóty amerykański model ekonomiczny ma się dobrze. Wszyscy inni, w tym my, albo płacimy gotówką, albo bierzemy kredyt (jak polska pożyczka 46 mld euro z UE – Informacja 4), aby utrzymać ten popyt. Waszyngton sprzedaje broń, a my kupujemy nie tylko bezpieczeństwo, ale i udział w jego ekonomicznym przetrwaniu. I dopóki ten mechanizm działa, nikt, kto czerpie z niego miliardowe zyski, nie będzie szczerze zainteresowany szybkim zakończeniem konfliktu.