Rząd Tuska tną NFZ: zaćma, jedzenie w szpitalach i życie pacjentów pod toporem

I. 10,4 mld zł wycięte z NFZ: dokument, który wstrząsnął Sejmem

Kiedy w październiku na biurka w Sejmie trafiło wewnętrzne pismo Ministerstwa Zdrowia, poczułem chłód, który nie miał nic wspólnego z jesienną pogodą. To był chłód cynicznej, finansowej kalkulacji. Dokument ten, o którym mówi się już otwarcie, choć rząd próbował go ukryć, jest niczym rentgen polskiej racji stanu: ukazuje, że w pogoni za ratowaniem budżetu, rząd gotów jest amputować zdrowie własnych obywateli. Mowa o planie cięć w Narodowym Funduszu Zdrowia sięgających 10,4 miliarda złotych w 2026 roku, mających zasypać gigantyczną, prognozowaną dziurę budżetową.

Ten dokument to nie jest plan oszczędnościowy; to jest akt desperackiej amputacji. Muszę to powiedzieć wprost: stajemy przed strategicznym bankructwem systemu, które, jak alarmuje prezes Naczelnej Izby Lekarskiej dr Łukasz Jankowski, już w 2023 roku stało się faktem de facto. NFZ nie ma pieniędzy na leczenie, a perspektywa luki finansowej sięgającej 159 mld zł w latach 2025–2027 zmusza nas do wyboru między dwiema tragediami: albo stabilność budżetowa, albo życie pacjentów.

Księgowy, który decyduje o życiu: Gdzie spadną cięcia?

Analizując szczegóły planowanych oszczędności, widać, że Ministerstwo Zdrowia (czy jak trafnie nazwał je publicysta – „Ministerstwo Choroby”) wybrało najłatwiejszą i najbardziej bolesną drogę: uderzenie w najsłabszych i w świadczenia, które realnie poprawiają jakość życia. To jest lista hańby:

• Cięcie wzroku na ołtarzu budżetu: Ograniczenie limitów na zabiegi usunięcia zaćmy do poziomu z I kwartału 2023 roku ma przynieść 279,3 mln zł oszczędności. Jest to polityka skrajnie krótkowzroczna. Jak słusznie zauważa posłanka Lewicy Katarzyna Żukowska (która, co znamienne, musiała publicznie nazwać pomysły koalicjanta „głupimi”): „starsza osoba, która ma zaćmę, która nie zobaczy dywanu na podłodze, potknie się, złamie sobie biodro, będzie dużo więcej kosztowało system służby zdrowia niż zoperowanie tej zaćmy”. Innymi słowy, oszczędzamy dziś grosze, by jutro płacić miliony za rehabilitację.
• Powrót do „diety” szpitalnej: Planowana oszczędność 900 mln zł rocznie na żywieniu pacjentów. W obliczu tego cynizmu, obietnice o „jednolitych standardach” brzmią jak kiepski żart. To jest symboliczna kapitulacja przed potrzebami chorych. W szpitalach, gdzie dieta jest kluczowym elementem rekonwalescencji, wracamy do smutnej tradycji „gorzkiej herbaty i suchego chleba”.
• Uderzenie w seniorów i dzieci: Planuje się redukcję wydatków na darmowe leki dla dzieci i seniorów o 1,5 mld zł. To bezpośredni cios w najbardziej wrażliwe grupy społeczne, których dostęp do leczenia zależy od państwowego wsparcia.

Patologia kontra pacjent: Kto drenuje NFZ?

Nie mogę jednak ograniczyć się do krytyki samych cięć. Musimy widzieć przyczynę tej finansowej zapaści. Dramat polega na tym, że rząd tnie świadczenia dla pacjentów, jednocześnie nie rozwiązując fundamentalnej patologii systemu, która pozwala na jego drenaż. Mówię tu o dwóch kluczowych problemach:

1. Kominowe zarobki ordynatorów: Choć Ministerstwo Zdrowia planuje przesunięcie waloryzacji płac dla medyków (oszczędność 6 mld zł), nie rozwiązuje problemu astronomicznych kontraktów. Jak wynika z analiz, wąska grupa ordynatorów potrafi zarabiać nawet 250 tys. zł miesięcznie (3 mln zł rocznie) w samym kontrakcie publicznym. Ten system B2B, generujący gigantyczne kominy płacowe, jest drenem publicznej kasy. Zamiast obcinać świadczenia, należałoby w pierwszej kolejności ukrócić ten proceder, wprowadzając realne limity wynagrodzeń w sektorze publicznym.
2. Dyktat księgowego nad leczeniem: Wiele placówek rezygnuje z wykonywania skomplikowanych zabiegów, ponieważ ich realny koszt (np. 10 tys. zł) przewyższa wycenę refundacyjną NFZ (np. 8 tys. zł). Szpitale, nawet te publiczne, muszą być ekonomicznie racjonalne – nie będą dokładać do leczenia. W efekcie, jak wynika z moich obserwacji, pacjenci otrzymują „opiekę selektywną”, gdzie o dostępie do zdrowia decyduje rachunek zysków i strat, a nie stan zdrowia.

Nie dla „turystyki zdrowotnej” kosztem Polaków

Kolejnym bulwersującym elementem niewydolności NFZ jest, jak słusznie podkreśla analityk materiału, „turystyka zdrowotna”. Nie może być tak, że Polacy, którzy latami płacą składki, czekają na zabieg 4-5 lat, a jednocześnie system jest w stanie natychmiast mobilizować zasoby do leczenia cudzoziemców, w tym tych zatrzymanych na granicy. Koszt opieki medycznej dla niepracujących uchodźców z Ukrainy, korzystających z pełnych świadczeń bez składek, szacowany jest na ponad 700 milionów złotych rocznie. W sytuacji, gdy tniemy 279 milionów na zaćmie, aby załatać dziurę, pozostawienie tego drenażu jest moralną i finansową hipokryzją. Priorytetem państwa powinno być zdrowie jego obywateli.

Lewicowa fantazja kontra twarda rzeczywistość

W obliczu kryzysu Lewica, ustami posłanki Żukowskiej, proponuje klasyczne rozwiązanie: dosypanie pieniędzy do systemu, które miałyby pochodzić z opodatkowania „najbogatszych” i banków. Choć rozumiem ideologiczne przesłanie, muszę być brutalnym realistą. Jak pokazują analizy światowe (np. w kontekście afery Panama Papers), najbogatsi, korzystając z optymalizacji podatkowej i spółek w rajach takich jak Luksemburg, są niemal nieopodatkowani w Polsce. Owszem, walka z tym zjawiskiem jest możliwa (Szwecja odzyskała setki milionów dolarów), ale wymaga determinacji i długofalowej współpracy międzynarodowej, a nie doraźnej zbiórki. Łatwiej jest za to uderzyć w klasę średnią, którą politycy z obu stron sceny uznają za wroga, bo jest zbyt „demanding” i nie jest wdzięczna za socjalne ochłapy.

Donald Tusk, w obliczu geopolitycznej i ekonomicznej zimy, musi podjąć decyzje, które wykraczają poza horyzont najbliższego kwartału. Cięcie 10,4 mld zł w NFZ to nie jest strategia, lecz bolesne przyznanie się do porażki w zarządzaniu systemem. Musimy przestać koncentrować się na gaszeniu bieżących pożarów i zamiast tego zacząć budować system, który jest szczelny, sprawiedliwy i przede wszystkim, zdolny do leczenia Polaków. Inaczej, moja rola stratega-optometrysty sprowadzi się do opisywania, jak naród traci wzrok, krok po kroku.

II. Zaćma za 279 mln zł: jak rząd oszczędza na wzroku seniorów

Kiedy rząd Donalda Tuska musiał wybrać, gdzie uderzyć, by załatać dziurę w budżecie, sięgnął po najbardziej cyniczny i krótkowzroczny instrument: wzrok seniorów. Cięcie 279,3 miliona złotych na zabiegi usunięcia zaćmy jest nie tylko dowodem na głęboki kryzys finansowy NFZ, ale i symboliczną kapitulacją państwa przed własnymi obywatelami.

Ta kwota, która ma być zaoszczędzona przez powrót do limitów finansowania z I kwartału 2023 roku , uderza w najczęściej wykonywany zabieg chirurgiczny w Polsce. Zaćma to schorzenie, które dotyka setki tysięcy Polaków, dramatycznie obniżając jakość życia i, co równie ważne, zwiększając ryzyko wypadków. I tutaj w pełni zgadzam się z posłanką Żukowską, która nazwała ten pomysł wprost: idiotyczny .

Kalkulacja cynizmu: taniej jest leczyć, niż czekać

Ekonomia zdrowia jest bezlitosna. Jak słusznie zauważono w materiale, starsza osoba, która traci wzrok z powodu nieleczonej zaćmy, z większym prawdopodobieństwem potknie się o dywan, złamie biodro i trafi do szpitala. Koszt leczenia takiego urazu, rehabilitacji i długotrwałej opieki sięga dziesiątek, a czasem setek tysięcy złotych. Oszczędność 279 milionów złotych na procedurze zaćmy jest zatem iluzoryczna. Jest to po prostu odłożenie w czasie znacznie większego wydatku, który finalnie obciąży system kilkukrotnie mocniej. Zamiast leczyć, by zapobiegać, rząd wybiera politykę, w której księgowy dyktuje warunki zdrowotne.

To cięcie jest jeszcze bardziej oburzające, gdy zestawimy je z innymi planowanymi oszczędnościami:

• 900 milionów złotych rocznie ma zostać zaoszczędzone na żywieniu pacjentów w szpitalach . W kraju, gdzie posiłki szpitalne są już synonimem braku godności, rezygnacja z pilotażu "Dobry posiłek" w imię "jednolitych standardów" to przyznanie się, że jakość opieki schodzi na dalszy plan.
• Planowane jest także obniżenie wydatków na darmowe leki dla dzieci i seniorów o 1,5 miliarda złotych .

Wszystkie te drobne, bolesne dla pacjentów cięcia mają załatać dziurę w NFZ, który, jak alarmuje prezes Naczelnej Izby Lekarskiej dr Łukasz Jankowski, „zbankrutował de facto” . Mówimy o licytacji na to, kto będzie cierpiał bardziej, by uniknąć fundamentalnej reformy.

Gdzie jest 10,4 miliarda? Patologia zamiast oszczędności

Wewnętrzny przeciek z Ministerstwa Zdrowia ukazuje, że w 2026 roku planowane cięcia mają osiągnąć 10,4 miliarda złotych . Pytanie, które muszę postawić, brzmi: dlaczego tniemy wzrok i jedzenie, zamiast uderzyć w patologie, które drenują system?

System jest niewydolny, bo jest nieszczelny i niesprawiedliwy. Jak wspomniano, koszt opieki medycznej dla cudzoziemców niepłacących składek to ponad 700 milionów złotych rocznie . To jest moralna i finansowa hipokryzja, gdy Polacy czekają na zabieg 4-5 lat, a zasoby mobilizuje się natychmiast dla osób zatrzymanych na granicy . Jestem zdania, że dopóki nie skończymy z tą formą „turystyki zdrowotnej”, wszelkie cięcia w świadczeniach dla Polaków są nie do przyjęcia.

Co więcej, Ministerstwo Zdrowia, zamiast radykalnie ukrócić patologiczne kontrakty, jedynie planuje zmniejszenie tempa wzrostu płac. Gro oszczędności (6 mld zł) ma uderzyć w waloryzację płac medyków, podczas gdy wąska grupa specjalistów nadal drenuje publiczną kasę. W świetle analizy, gdzie ordynatorzy na kontraktach B2B potrafią zarabiać 250 tys. zł miesięcznie w samym sektorze publicznym , obcinanie 279 milionów na zaćmie jest dowodem na to, że rząd boi się reformować system od góry, wybierając drogę najmniejszego oporu – kosztem pacjenta.

Lewicowa retoryka i koalicyjne kleszcze

Publiczna krytyka ze strony Lewicy jest głośna, ale pusta. Posłanka Żukowska ma rację, mówiąc o głupocie cięć, ale jej partyjna recepta – opodatkowanie „najbogatszych” i banków – jest ideologiczną fantazją. Jak już wielokrotnie udowodniono, ultrabogaci chronią swoje majątki w rajach podatkowych (np. poprzez spółki w Luksemburgu, jak w przypadkach InPost czy Badlinek), a próby ich opodatkowania uderzą jedynie w klasę średnią .

Co jednak kluczowe, Lewica, będąc w koalicji, ma polityczną siłę, by zablokować te rozporządzenia. Fakt, że tego nie robi, świadczy o jednym: utrzymanie władzy jest dla koalicjantów ważniejsze niż zdrowie obywateli . W obliczu realnej groźby przedterminowych wyborów, Lewica woli zachować dyscyplinę, godząc się na to, że Polacy będą tracić wzrok, niż ryzykować rozpad gabinetu.

Polityka zdrowotna Donalda Tuska, w obliczu braku odwagi na fundamentalne reformy i walkę z patologiami, sprowadziła się do brutalnej licytacji. Płacimy za nią nie tylko wydłużeniem kolejek, ale i utratą fundamentalnego zaufania do państwa. Rząd, który oszczędza na wzroku swoich obywateli, sam jest politycznie ślepy.

III. 900 mln zł mniej na talerzu: suchy chleb jako nowy standard szpitala

Wśród planów oszczędnościowych Ministerstwa Zdrowia, sięgających astronomicznej kwoty 10,4 mld zł w 2026 roku , jedna pozycja uderza w pacjenta z najbardziej cyniczną precyzją. Jest to cięcie, które redefiniuje pojęcie priorytetów w polskiej służbie zdrowia: oszczędność 900 milionów złotych rocznie na żywieniu pacjentów w szpitalach .

Kiedy widzę, jak rząd Tuska, który obiecywał powrót do europejskich standardów, ratuje budżet Funduszu, serwując chorym suchy chleb i wodę, jestem zdania, że przekroczono granicę przyzwoitości. Ta decyzja jest nie tylko głupia w sensie etycznym, ale, jak słusznie zauważyła posłanka Żukowska, jest także idiotyczna w sensie ekonomicznym: starsza osoba, której brakuje sił do rekonwalescencji z powodu niedożywienia, generuje znacznie większe koszty leczenia powikłań niż sam posiłek . Oszczędność 900 mln zł na diecie pacjentów oznacza bowiem koniec pilotażu programu „Dobry posiłek” i wdrożenie scentralizowanych, czyli najpewniej najtańszych, standardów żywienia.

Brutalna arytmetyka i moralny deficyt

Przeanalizujmy skalę tej indecencji. Rząd planuje zaoszczędzić 900 milionów złotych na talerzach chorych. Dla porównania, cięcie limitów na kluczowe dla seniorów zabiegi usunięcia zaćmy ma przynieść 279,3 mln zł . Oznacza to, że oszczędności na jedzeniu są ponad trzykrotnie wyższe niż te uzyskane kosztem wzroku Polaków.

Tymczasem, prawdziwe patologie systemu pozostają nienaruszone. Wewnętrzna luka finansowa NFZ, który zdaniem prezesa Naczelnej Izby Lekarskiej, dr. Łukasza Jankowskiego, zbankrutował de facto , nie wynika z kosztów kaszy i herbaty. Ona jest konsekwencją:

1. Drenażu publicznej kasy przez wąską grupę ordynatorów, którzy na samych kontraktach publicznych B2B potrafią zarabiać 250 tys. zł miesięcznie .
2. Systemowego niedoszacowania procedur, przez co szpitale rezygnują z leczenia, gdy realny koszt zabiegu (np. 10 tys. zł) jest wyższy niż wycena NFZ (np. 8 tys. zł) .
3. Trwającej „turystyki zdrowotnej”, gdzie opieka nad cudzoziemcami jest natychmiastowa, podczas gdy Polacy, którzy płacą składki, czekają latami (Analiza 9, 12).

W świetle tych danych, cięcie 900 mln zł na żywieniu pacjentów jawi się jako desperacka, ale i tchórzliwa próba łatania gigantycznej, 23-miliardowej dziury budżetowej. Rząd, który boi się uderzyć w banksterów i boi się ukrócić patologiczne kontrakty lekarzy, wybiera najłatwiejszą ofiarę: pacjenta leżącego w szpitalnym łóżku, który nie ma siły, by protestować.

Ta decyzja jest politycznym świadectwem. Zamiast fundamentalnej reformy i walki z systemowym marnotrawstwem, otrzymujemy rewolucję dietetyczną. Rząd Tuska, zamiast zapewnić godne leczenie, stawia na symboliczne cięcia, które mają przykryć brak odwagi na prawdziwe reformy. W efekcie, suchy chleb na szpitalnym talerzu staje się symbolem bankructwa moralnego i finansowego obecnej koalicji.

IV. „Głupie” – Lewica rozbija koalicyjny mur milczenia

Kiedy nawet posłanka Lewicy, Katarzyna Żukowska, publicznie używa słowa „głupie” , by opisać flagowe posunięcia własnego rządu, wiemy, że kryzys w koalicji nie jest już tylko sporem ideologicznym. Jest to spektakularny, publiczny akt oskarżenia. Lewica, która jest de facto zakładnikiem Donalda Tuska w tym egzotycznym sojuszu, zdecydowała się rozbić koalicyjny mur milczenia, ale uczyniła to z pozycji, która jest równie utopijna, co bezsilna.

Krytyka Lewicy uderzyła w dwa najbardziej cyniczne punkty planu oszczędnościowego Ministerstwa Zdrowia:

• Cięcie limitów na operacje zaćmy, które ma przynieść 279,3 mln zł .
• Oszczędność 900 mln zł na żywieniu pacjentów w szpitalach .

Żukowska słusznie zauważa, że odmawianie seniorom operacji zaćmy to ekonomiczna głupota. Starsza osoba, która traci wzrok, jest narażona na upadek i złamanie biodra, co generuje koszty leczenia wielokrotnie wyższe niż sam zabieg usunięcia zaćmy (Wideo 111.0s-126.0s). To jest brutalna kalkulacja: rząd, zamiast inwestować w profilaktykę i godność, stawia na krótkowzroczne cięcia, które w dłuższej perspektywie pogłębią de facto bankructwo NFZ .

Lewicowy sprzeciw i koalicyjny szantaż

Lewica, choć werbalnie potępiła cięcia, natychmiast znalazła się w potrzasku. Posłanka Żukowska zasłania się faktem, że te oszczędności są wprowadzane rozporządzeniami, a nie ustawami, więc Lewica nie może głosować „przeciwko” (Wideo 140.0s-150.0s). To jest jednak klasyczne mydlenie oczu. Jak słusznie zauważa autor materiału , Lewica ma w ręku broń atomową: groźbę wyjścia z koalicji. Gdyby faktycznie mieli polityczną wolę i odwagę, mogliby zażądać natychmiastowego wycofania planów cięć (obejmujących łącznie 10,4 mld zł w 2026 r. – Analiza 1) pod rygorem rozpadu rządu.

Fakt, że tego nie robią, oznacza, że utrzymanie stołków i wpływów jest dla nich ważniejsze niż suchy chleb na talerzu polskiego pacjenta. Ich sprzeciw jest więc czystą grą pozorów – próbą uspokojenia prospołecznego elektoratu, podczas gdy w gabinetach politycznych panuje twarda dyscyplina koalicyjna. Ubolewają nad losem pacjentów, ale nie są gotowi poświęcić dla nich władzy.

Utopia opodatkowania kontra rzeczywistość

W obliczu kryzysu, Lewica proponuje swoje standardowe rozwiązanie: znaleźć pieniądze w kieszeniach „najbogatszych” i banków (Wideo 212.0s-225.0s). Ta retoryka, choć nośna politycznie, jest całkowicie oderwana od polskich realiów podatkowych.

Po pierwsze, banki w Polsce są w przeważającej mierze kapitałem zagranicznym i posiadają olbrzymią siłę lobbingową, czego dowodem jest choćby kariera byłego premiera-bankstera (Wideo 1761.0s-1797.0s). Próby ich opodatkowania zawsze kończyły się fiaskiem.

Po drugie, mit o łatwym opodatkowaniu „mitycznych najbogatszych” to polityczna bajka. Prawdziwi miliarderzy, jak słusznie zauważa autor , doskonale wiedzą, jak unikać polskiego fiskusa, wykorzystując struktury w Luksemburgu (np. InPost) i inne formy optymalizacji podatkowej. Ci, w których uderzą fiskalne zapędy Lewicy, to nie oligarchowie z jachtami i helikopterami, lecz klasa średnia, która – w przeciwieństwie do beneficjentów socjalu – nie jest wdzięczna politykom i od nich wymaga (Wideo 1675.0s-1713.0s).

Więc, zamiast uderzyć w patologiczne kominy płacowe, gdzie ordynatorzy na kontraktach B2B zarabiają nawet 250 tys. zł miesięcznie , zamiast ukrócić gigantyczne marnotrawstwo na procedurach niedoszacowanych i zatrzymać "turystykę zdrowotną", która kosztuje nas setki milionów złotych rocznie , rząd sięga po najłatwiejszy cel: suchy chleb i seniorów z zaćmą. A Lewica, w tym kluczowym momencie, ogranicza się do pustych słów.

Dzięki Żukowskiej, dowiedzieliśmy się, że plany Ministerstwa Zdrowia są „głupie”. Ale dzięki jej bierności, dowiedzieliśmy się także, że Lewica jest partnerem w tej głupocie. Zamiast rewolucji, mamy teatr, w którym główną rolę gra polityczna hipokryzja.

V. 250 tys. zł miesięcznie: ordynatorzy, kominy i płacące za to społeczeństwo

Drodzy Państwo, po tym jak Lewica wykazała się heroiczną biernością w obliczu kryzysu (Analiza 5, Analiza 11), a rząd zadeklarował, że zamiast ścigać miliarderów, uderzy w suchy chleb i seniorów z zaćmą (Wideo 180.0s-185.0s), musimy spojrzeć w samo serce patologii, która drenuje nasz system zdrowia. Mówię o gigantycznym marnotrawstwie, które dokonuje się pod osłoną kontraktów B2B, tworząc w publicznych szpitalach finansowe kominy, które zasłaniają widok na bankructwo.

Księgowość hańby: 3 miliony za stanowisko

Kiedy słyszę, że NFZ jest „de facto” bankrutem , a w kasie brakuje pieniędzy na podstawowe świadczenia, natychmiast zadaję pytanie: kto te pieniądze zabrał? Odpowiedź jest brutalna: system jest rozszczelniony od środka. Nie mówimy tu o drobnych kradzieżach, lecz o legalnym drenażu, gdzie wąska grupa specjalistów – ordynatorów – potrafi generować przychody sięgające 250 tys. zł miesięcznie w samym sektorze publicznym . Rocznie to 3 miliony złotych z publicznej kasy, opłacanej przez nas wszystkich. To jest skrajny przykład, ale symbolizuje on szerszy problem: wykorzystywanie przez elity medyczne systemu, który jest zaprojektowany do leczenia, a nie do generowania oligarchicznych fortun.

Co robi Ministerstwo Zdrowia w obliczu tej jawnej niesprawiedliwości? Oczywiście, wprowadza symboliczne reformy. Próba ukrócenia tego procederu poprzez wprowadzenie górnego limitu godzinowego (ok. 240 zł brutto/h) jest, moim zdaniem, spóźniona i nieśmiała. Dlaczego? Ponieważ planowane oszczędności rzędu 10,4 mld zł w 2026 roku mają w 6 miliardach złotych uderzyć w waloryzację płac, a nie w realne ukrócenie kominów. Innymi słowy, rząd woli zamrozić pensje szeregowych medyków i pielęgniarek, niż zaryzykować konflikt z wpływowymi ordynatorami i związkami zawodowymi. To jest klasyczny przykład politycznej hipokryzji.

Dyktatura księgowych i suchy chleb

Kontrast między gigantycznymi zarobkami na szczycie a cięciami na dole jest porażający. Z jednej strony mamy ordynatorów z pensją dyrektora dużej korporacji, z drugiej – pacjentów, którym odbiera się wzrok i jedzenie. Przeciek z Ministerstwa Zdrowia z 29 października 2023 roku ujawnił, że oszczędności będą szukać w najbardziej haniebnych miejscach:

• Zaćma: Planowane cięcie limitów na zabiegi usunięcia zaćmy o 279,3 mln zł . To oznacza drastyczne wydłużenie kolejek dla seniorów, dla których utrata wzroku często prowadzi do upadków, złamań biodra i w konsekwencji do dużo droższego leczenia szpitalnego (Wideo 111.0s-122.0s). To nie jest oszczędność, to jest ekonomiczny idiotyzm.
• Żywienie: Resort chce zaoszczędzić 900 mln zł rocznie na posiłkach dla pacjentów . Na ołtarzu ratowania finansów publicznych składana jest ofiara w postaci jakości szpitalnej diety, co zwiastuje powrót do „żarcia staruszka i suchego chleba” (Wideo 180.0s-185.0s).

Oszczędność 1,2 miliarda złotych kosztem wzroku i jedzenia jest kroplą w morzu potrzeb, biorąc pod uwagę, że NFZ grozi luką finansową sięgającą 159 mld zł w latach 2025-2027 . Ja widzę w tym jasny sygnał: politycy nie mają odwagi, by uderzyć w strukturalne przyczyny niewydolności, więc wybierają drogę najmniejszego oporu – kosztem najsłabszych.

Niedoszacowanie kontra drenaż

Co więcej, te gigantyczne kominy płacowe są tylko jednym elementem układanki. Drugi, równie destrukcyjny, to fundamentalne niedoszacowanie procedur medycznych . Kiedy szpital wykonuje skomplikowany zabieg, który realnie kosztuje 10 tys. zł, a NFZ refunduje tylko 8 tys. zł, placówka generuje natychmiastową stratę. Jaki jest tego efekt? Szpitale podejmują jedyną racjonalną ekonomicznie decyzję: rezygnują z najbardziej obciążających budżetowo procedur (Wideo 1171.9s-1199.9s).

System, w którym ordynator zarabia 250 tys. zł miesięcznie, a szpital traci 2 tys. zł na ratującej życie operacji, nie jest systemem opieki zdrowotnej. To jest system, który funkcjonuje w stanie permanentnej schizofrenii finansowej. Z jednej strony, tolerujemy patologie płacowe na szczycie; z drugiej, zmuszamy placówki do bankructwa poprzez dyktaturę zaniżonych wycen. Pytam się: czy naprawdę musimy czekać 4-5 lat na leczenie , podczas gdy nasze pieniądze są przejadane przez kominy płacowe i marnotrawione na procedurach niedoszacowanych? Odpowiedź jest oczywista. To społeczeństwo płaci za ten burdel – nie tylko składkami, ale i utraconym zdrowiem.

VI. Faktyczny bankructwo NFZ: prezes NIL mówi, co politycy milczą

NFZ nie jest już niewydolny. On jest martwy. Ta brutalna, choć de facto prawdziwa diagnoza, postawiona przez prezesa Naczelnej Izby Lekarskiej, dr. Łukasza Jankowskiego , powinna wstrząsnąć posadami rządu. Zamiast tego, politycy Platformy Obywatelskiej i ich koalicyjni partnerzy (z wyjątkiem tych, którzy jak posłanka Żukowska, nazywają ich plany „głupimi” – Analiza 5) reagują panicznie, sięgając po najbardziej destrukcyjne metody ratowania budżetu: cięcia, które uderzą wyłącznie w pacjentów i średni personel medyczny.

Kiedy prezes NIL mówi o faktycznym bankructwie, nie mówi o księgowym wpisie, ale o strategicznej zapaści. W latach 2025–2027 systemowi ochrony zdrowia grozi luka finansowa sięgająca katastrofalnych 159 mld zł . W obliczu tej czarnej dziury, Ministerstwo Zdrowia, które autor materiału słusznie nazywa "Ministerstwem Choroby" (359.0s), wypluło z siebie przeciek planujący oszczędności rzędu 10,4 mld zł w 2026 roku . To jest kropla w oceanie potrzeb, a co gorsza, te oszczędności są cięciem w zdrową tkankę społeczną, a nie w metastazę patologii.

Cięcia: Kto płaci za bankructwo?

Politycy, nie mając odwagi uderzyć w strukturalne problemy, wybierają drogę najmniejszego oporu – kosztem najsłabszych. Planowane cięcia są nie tylko cyniczne, ale i, jak zauważyła sama posłanka Lewicy (111.0s-122.0s), idiotyczne:

• Zaćma kosztem biodra: Ograniczenie zabiegów zaćmy, aby zaoszczędzić 279,3 mln zł , jest ekonomicznym idiotyzmem. Jak słusznie zauważono, starsza osoba, która nie zobaczy dywanu, potknie się, złamie biodro, a koszt leczenia szpitalnego tego urazu będzie kilkukrotnie wyższy niż koszt operacji zaćmy (111.0s-122.0s). Oszczędność 280 milionów złotych kosztem wzroku setek tysięcy seniorów to polityka krótkowzroczna i nie do obrony.
• Powrót do „żarcia staruszka”: Plan oszczędności 900 mln zł na posiłkach dla pacjentów to symbol ostatecznej kapitulacji. W systemie, który nie potrafi zapewnić godnego leczenia, odbiera się pacjentom nawet godne jedzenie. To zwiastuje powrót do smutnej tradycji "suchego chleba" (180.0s-185.0s), gdzie dieta szpitalna staje się elementem kary, a nie terapii.
• Cięcie podwyżek: Choć Ministerstwo Zdrowia nie rusza horrendalnych kominów płacowych ordynatorów, którzy potrafią zarabiać 250 tys. zł miesięcznie , to 6 mld zł z planowanych oszczędności ma spaść na przesunięcie waloryzacji płac dla reszty personelu . Innymi słowy, drenujący system milionerzy zostaną oszczędzeni, a pielęgniarki i technicy zapłacą za finansową schizofrenię NFZ.

Drenaż i Obcy: Dwa filary niewydolności

Kluczowym problemem jest jednak to, że rząd, zamiast uszczelnić system, woli go głodzić. Patologie, które drenują NFZ, pozostają nietknięte. Po pierwsze, mamy dyktaturę zaniżonych wycen . Kiedy szpital traci 2 tys. zł na ratującej życie operacji, bo NFZ refunduje 8 tys. zł zabieg, który kosztuje 10 tys. zł (1191.9s-1199.9s), placówki podejmują jedyną racjonalną decyzję: rezygnują z leczenia. To księgowy, a nie lekarz, decyduje, kto ma żyć, a kto umrzeć w kolejce.

Po drugie, mamy problem, który publicyści słusznie nazywają „turystyką zdrowotną” . To jest absolutnie niedopuszczalny kontrast, który podważa elementarne poczucie sprawiedliwości społecznej. Polacy, którzy płacą składki, czekają na niektóre zabiegi 4–5 lat , podczas gdy cudzoziemcy (w tym nielegalni migranci zatrzymani na granicy) są leczeni natychmiast, kosztem podatnika (1917.9s-1935.9s). Szacowany koszt opieki dla niepracujących uchodźców to ponad 700 milionów złotych rocznie . Mówienie, że te pieniądze pochodzą ze Straży Granicznej, a nie z NFZ, jest manipulacją. To wciąż są pieniądze z naszych podatków, które mogłyby sfinansować leczenie Polaków, zamiast demonstrować marnotrawstwo i uprzywilejowanie obcych.

Iluzja Ratunku: Banki i Najbogatsi

Lewica, ustami posłanki Żukowskiej, proponuje magiczną pigułkę na ratunek: opodatkować banki i „najbogatszych” (212.0s-225.0s). Jest to piękna, socjalistyczna fantazja, ale w praktyce nieosiągalna. Jak zauważa autor materiału, najbogatsi nie płacą podatków w Polsce; mają swoje majątki w fundacjach rodzinnych i spółkach w Luksemburgu (Analiza 7, 1657.9s-1667.9s). Próba ich opodatkowania skończy się, jak zawsze, uderzeniem w klasę średnią, którą politycy nienawidzą za jej „demanding” postawę (1681.9s-1711.9s). Co do banków, ich siła jest tak wielka, że potrafią wprowadzić swojego człowieka na stanowisko premiera (1765.9s-1797.9s). Nie pozwolą sobie na dodatkowe obciążenia. Wierzyć w opodatkowanie banków, to wierzyć w „magiczną pigułkę” (314.0s-324.0s).

NFZ zbankrutował. I zamiast gruntownej reformy (907.9s-911.9s), uszczelnienia systemu przed drenażem i ukrócenia patologii płacowych, politycy wybierają drogę pozornych oszczędności. Ten burdel, za który płacimy utraconym zdrowiem, trwa dalej, a my, Polacy, pozostajemy ofiarami tej permanentnej schizofrenii finansowej.

VII. Luxemburg, InPost i „Badlinek”: mit nieuchwytnych milionerów

Kiedy lewicowi politycy, tacy jak posłanka Żukowska, wyciągają rękę po portfele „najbogatszych” i banków, aby ratować bankrutujący NFZ, proponują nam iluzję. To jest socjalistyczna baśń o utopii, w której państwo wreszcie sprawiedliwie zabierze tym, którzy mają za dużo. Problem polega na tym, że polskie państwo, a zwłaszcza obecna koalicja, jest zbyt słabe, by ścigać finansowe fantomy. W efekcie, zamiast uderzyć w globalne fortuny, uderza się w talerz z obiadem chorego seniora.

Kto płaci w Polsce podatki? Nie ci, których szukacie

Mit, że miliarderzy ukrywają się za rogiem, czekając, aż rząd im wystawi rachunek, jest fundamentalnie fałszywy. Jak trafnie zauważył autor materiału, najbogatsi nie płacą podatków w Polsce (1505.9s-1509.9s). Oni mają swoich prawników, optymalizację i struktury, które dla polskiego fiskusa są nie do ruszenia. Przykład? Fundacje rodzinne, spółki zarejestrowane w Luksemburgu (Analiza 7, 1663.9s-1667.9s). Omawialiśmy już wcześniej, że nawet giganci pokroju InPostu czy dawnego „Badlinka” wykorzystują Luksemburg do zarządzania swoimi przychodami.

Oczywiście, Analiza 7 przypomina, że kategoryczne stwierdzenie o niemożności opodatkowania to przesada – międzynarodowa współpraca (jak w przypadku Panama Papers) przynosi efekty. Ale te efekty mierzy się w latach i setkach milionów dolarów odzyskanych globalnie, a nie w 10,4 miliarda złotych, których NFZ potrzebuje natychmiast, aby przetrwać rok 2026 .

Pani Żukowska proponuje nam magiczną pigułkę (314.0s-324.0s), wierząc, że banki, których siła pozwoliła wprowadzić ich człowieka na stanowisko premiera (1765.9s-1797.9s), nagle zrzekną się swoich gigantycznych zysków. To naiwność, której nie można usprawiedliwić ideologią. Banki, w większości z kapitałem niepolskim, nie pozwolą sobie na dodatkowe obciążenia (1803.9s-1807.9s). Zamiast tego, przerzucą koszty na kredytobiorców i klientów.

Dyktat księgowego: Uderzenie w klasę średnią i chorych

Ponieważ polscy politycy nie mają narzędzi, woli ani odwagi, by ścigać prawdziwych bogaczy w Luksemburgu, zawsze szukają najłatwiejszego celu. Tym celem jest, po pierwsze, znienawidzona przez polityków „demanding” klasa średnia, która uważa, że pieniądze sama zarobiła i żąda jakościowych usług publicznych w zamian za gigantyczne podatki (1681.9s-1711.9s).

Po drugie, celem stają się najsłabsi – pacjenci. Gdy fantazja o opodatkowaniu milionerów się kończy, zaczyna się brutalna, księgowa rzeczywistość NFZ. Zaplanowane cięcia są potworne:

• Cięcia na zaćmie: Planowana oszczędność 279,3 mln zł poprzez powrót do limitów z początku 2023 roku. Jest to najbardziej powszechny zabieg chirurgiczny, który, jak słusznie zauważyła Żukowska, diametralnie poprawia jakość życia seniorów i zapobiega poważniejszym urazom (111.0s-122.0s). Oszczędność ta jest nie tylko idiotyczna (111.0s), ale i niemoralna.
• Cięcia na jedzeniu: Ministerstwo Zdrowia chce zaoszczędzić 900 mln zł rocznie na posiłkach dla pacjentów (Analiza 4, 174.0s-180.0s). Prawie miliard złotych oszczędności kosztem jakości żywienia chorych. To jest symboliczny powrót do „braciszka staruszka i suchego chleba” (180.0s-185.0s).
• Cięcia na diagnostyce: Ograniczenia mają dotknąć także rezonansu i tomografii .

Wszystkie te kroki to dowód na to, że rząd Tuska (który autor materiału słusznie nazywa Ministerstwem Choroby – 565.0s-578.0s) ucieka się do pozornych oszczędności, które uderzają w zdrowie Polaków, zamiast dokonać gruntownej reformy. System jest niewydolny, bo jest drenowany przez patologie płacowe (ordynatorzy zarabiający 250 tys. zł miesięcznie – Analiza 6) i przez turystykę zdrowotną (koszt leczenia niepracujących uchodźców to ponad 700 mln zł rocznie – Analiza 9).

Ostatecznie, mit nieuchwytnych milionerów służy jako zasłona dymna. Daje Lewicy pretekst do krytyki (choć, jak sugeruje autor, Lewica nie ma woli, by zablokować te "głupie" cięcia groźbą rozpadu koalicji – Analiza 11), a Platformie Obywatelskiej pozwala unikać odpowiedzialności za to, że system NFZ zbankrutował de facto . Prawda jest brutalna: pieniędzy na leczenie Polaków nie ma, bo państwo nie potrafi sięgnąć po miliardy ukryte za granicą, ale za to z łatwością odbiera nam wzrok i jakość szpitalnego pożywienia.

VIII. 4 lata w kolejce: Polak czeka, cudzoziemiec leci na SOR

Wszystkie te budżetowe cięcia, które nazwałem słusznie idiotycznymi , mają jeden wspólny mianownik: są aktem desperacji. Rząd, zamiast zająć się drenowaniem systemu zdrowotnego przez patologie płacowe i turystykę zdrowotną, uderza w najsłabszych. Ale aby zrozumieć skalę niemoralności tej operacji, musimy spojrzeć, na co faktycznie te pieniądze są przeznaczane i kto jest w tym systemie uprzywilejowany.

Tytuł tego rozdziału to nie jest metafora, to jest brutalna rzeczywistość, która powinna budzić w nas wściekłość. Polak, który całe życie płaci składki, czeka na operację ratującą wzrok lub wymianę stawu w czteroletnim purgatorium, podczas gdy osoba spoza systemu, często nielegalnie przekraczająca granicę, otrzymuje natychmiastową pomoc na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym. To jest Państwo Samarytanin, które uprzywilejowuje obcych kosztem własnych obywateli.

Upadek NFZ: Patologia wewnętrzna i zewnętrzna

Po pierwsze, musimy zaakceptować diagnozę, którą postawił prezes Naczelnej Izby Lekarskiej, dr Łukasz Jankowski: NFZ zbankrutował. I to nie de jure, lecz de facto . System jest jak dziurawe wiadro, do którego Tusk próbuje dolewać wodę, jednocześnie ignorując trzy główne punkty drenażu:

1. Komin płacowy ordynatorów: Pieniądze nie znikają, są przelewane na konta wąskiej elity medycznej. Mamy w Polsce ordynatorów, którzy tylko na kontraktach publicznych potrafią zarabiać 250 tys. zł miesięcznie . To jest 3 miliony złotych rocznie z naszej wspólnej kasy! I co robi Ministerstwo Choroby? Zamiast zlikwidować ten proceder, planuje jedynie „zmniejszenie kosztów wzrostu płac” – czyli ich zarobki i tak wzrosną, tylko mniej niż zakładano. Patologia nie jest zwalczana, jest jedynie spowalniana.
2. Ekonomia zabijająca leczenie: Szpitale, nawet te publiczne, działają jak przedsiębiorstwa. Jeśli procedura jest niedoszacowana – a jest to standardem – to placówka po prostu jej nie wykona. Jeśli realny koszt zabiegu to 10 tys. zł, a NFZ wycenia go na 8 tys. zł, każda taka operacja generuje 2 tys. zł straty . To księgowy, a nie lekarz, decyduje, że Polak na zaćmę poczeka.
3. Turystyka zdrowotna: To jest punkt, który dla mnie jest największym symbolem zdrady interesu narodowego. Materiał słusznie wskazuje na „turystykę zdrowotną” jako główny czynnik niewydolności . Koszt leczenia niepracujących uchodźców i migrantów, którzy nie płacą składek, jest szacowany na ponad 700 milionów złotych rocznie.

Moralna kapitulacja: 700 milionów dla obcych kontra 4 lata dla swoich

Kiedy widzę, że rząd planuje oszczędzić 279,3 mln zł na zaćmie , zmuszając seniorów do powrotu do kolejek z początku 2023 roku, automatycznie zestawiam tę kwotę z 700 milionami złotych przeznaczonymi na leczenie osób, które nie partycypują w systemie. To jest równanie, które nie ma prawa istnieć w zdrowym państwie:

• Priorytet A: Utrata wzroku przez setki tysięcy Polaków (Oszczędność 279 mln zł).
• Priorytet B: Leczenie obcych, którzy nie płacą składek (Koszt 700 mln zł).

Gdy na granicy zatrzymany cudzoziemiec jest natychmiast kierowany na SOR i otrzymuje opiekę, Polak, który od lat finansuje ten system, czeka 4-5 lat na niektóre zabiegi . Nie interesuje mnie, czy za leczenie nielegalnych imigrantów płaci NFZ, czy Straż Graniczna. W obu przypadkach są to pieniądze z moich podatków, które mogłyby sfinansować skrócenie kolejek dla Polaków. Ta dysproporcja jest nie tylko niesprawiedliwa; jest to jawne podważenie podstawowej umowy społecznej, w której państwo ma obowiązek chronić zdrowie i interesy swoich obywateli w pierwszej kolejności.

Rząd Tuska, czy też, jak słusznie go nazywa autor materiału, Ministerstwo Choroby (565.0s), ucieka od problemu. Zamiast sięgnąć po miliardy ukryte w spółkach w Luksemburgu, jak sugeruje Lewica , i zamiast ukrócić kominy płacowe, rząd woli odebrać nam wzrok i jakość szpitalnego pożywienia . To jest polityka, która zasługuje na jeden przymiotnik: niemoralna.

IX. 8 tys. zł refundacja, 10 tys. koszt: dlaczego szpitale odmawiają ratowania życia

W zdrowym państwie szpital jest ostatnią linią obrony życia. W Polsce, w grudniu 2025 roku, jest on często pierwszą linią ekonomicznej kapitulacji. Analizując przecieki z Ministerstwa Choroby , widzę jeden, wstrząsający mechanizm, który wyjaśnia, dlaczego kolejki rosną, a świadczenia są cięte: dyktat księgowego zastąpił przysięgę Hipokratesa.

Kiedy patrzę na twarde dane, nie mogę dojść do innego wniosku: polski system zdrowia jest zakładnikiem absurdalnej arytmetyki. Jak wskazuje Analiza 8, realny koszt skomplikowanej procedury medycznej może wynosić 10 tysięcy złotych, podczas gdy Narodowy Fundusz Zdrowia, w swojej nędznej hojności, refunduje za nią zaledwie 8 tysięcy złotych. Na każdej takiej operacji ratującej życie, szpital – czy to państwowy, czy komercjalizujący się – natychmiast generuje 2 tysiące złotych straty. Czy można się dziwić, że placówki te, zmuszone do ekonomicznej racjonalności, rezygnują z wykonywania najbardziej obciążających budżetowo zabiegów? Odpowiedź brzmi: nie. W ten sposób NFZ, zamiast finansować leczenie, staje się instytucją aktywnie zniechęcającą do ratowania Polaków.

Deficyt śmierci: 10,4 miliarda kosztem pacjentów

Ten problem nie jest marginalny, jest on fundamentalny. To, co zdiagnozował prezes Naczelnej Izby Lekarskiej, dr Łukasz Jankowski, jest faktem: NFZ w 2023 roku „zbankrutował de facto” . A skoro Fundusz jest bankrutem, to jedynym sposobem na jego utrzymanie przy życiu jest drenaż portfeli i zdrowia obywateli. Stąd właśnie bierze się brutalny plan cięć Ministerstwa Zdrowia sięgający 10,4 miliarda złotych w 2026 roku .

Gdzie indziej na świecie, gdy system zdrowia się wali, szuka się pieniędzy w patologiach. U nas, pieniądze na ratowanie budżetu szuka się w kieszeni pacjenta. Mamy do czynienia z chorą logiką, w której:

• Priorytetem cięć jest 279,3 mln zł oszczędności na zaćmie oraz 900 mln zł na szpitalnym wyżywieniu .
• Priorytetem wydatków jest utrzymywanie patologicznych kominów płacowych, gdzie ordynatorzy mogą zarabiać nawet 250 tys. zł miesięcznie na kontraktach publicznych .
• Priorytetem ideologicznym jest utrzymanie „turystyki zdrowotnej” , która kosztuje nas ponad 700 milionów złotych rocznie, podczas gdy Polacy czekają 4-5 lat na niektóre zabiegi .

To jest system, w którym polityk, w panice przed koniecznością realnej reformy, woli zabrać seniorowi wzrok i pacjentowi jedzenie, niż uderzyć w bankierów czy ukrócić absurdalne zarobki wąskiej kasty medycznej. Próba obniżenia kosztów funkcjonowania NFZ przez obniżanie cen świadczeń jest niczym prośba o uszczelnienie dziurawego wiadra poprzez wlewanie do niego mniejszej ilości wody. W efekcie, nie oszczędzamy, lecz jedynie przyspieszamy zapaść.

Gdy realny koszt leczenia przewyższa refundację, nieuchronnie dochodzi do rezygnacji z leczenia. To nie jest kwestia chęci czy niechęci lekarzy – to jest prosta, brutalna ekonomia. A ostateczną cenę za tę niemoralną księgowość zapłacimy my: Polacy, którzy finansują ten system, a w krytycznej chwili zostają odesłani do domu, bo limity się skończyły, a procedury się nie opłacają.

X. Führer Tusk i „reparacje od Niemiec na własny koszt”: kiedy polityka zabija sens

Jakże wymowny jest ten tytuł! Premiera Donalda Tuska, nazwanego przez publicystę „Führerem” , oskarża się o wprowadzenie „reparacji od Niemiec na własny koszt”. Jest to, moim zdaniem, metafora doskonała, oddająca esencję obecnej polityki w sektorze zdrowia: Polacy płacą za cudze błędy, a rząd, zamiast uderzyć w patologie, uderza w pacjenta. Właśnie w tym punkcie polityka przestaje mieć sens, a zaczyna być cyniczną grą o przetrwanie budżetu kosztem życia i zdrowia obywateli.

Analizując przeciek z Ministerstwa Zdrowia , widzimy twarde dowody na to, że NFZ zbankrutował de facto . A skoro system jest w zapaści, to rząd Tuska, zamiast szukać realnych wpływów, postanowił obciążyć kosztem ratowania budżetu nas. Te mityczne „reparacje od Niemiec na własny koszt” to w istocie brutalny plan cięć sięgający 10,4 miliarda złotych w 2026 roku. To nie jest reforma – to jest finansowa pacyfikacja.

Cynizm kosztuje 279 milionów złotych

W tym planie najbardziej oburzająca jest selektywna bezwzględność. Kiedy system potrzebuje miliardów, rząd szuka oszczędności tam, gdzie ból jest największy, ale kwoty relatywnie małe w skali całego deficytu. Jak inaczej nazwać decyzję o ograniczeniu leczenia zaćmy, która ma przynieść zaledwie 279,3 miliona złotych oszczędności ? Jest to najczęściej wykonywany zabieg chirurgiczny w Polsce, diametralnie poprawiający jakość życia seniorów. Oszczędność ta jest symbolem moralnego bankructwa: woli się odebrać wzrok emerytowi, niż tknąć prawdziwe kominy patologii.

Jak słusznie zauważyła posłanka Lewicy, Katarzyna Żukowska – choć jej krytyka jest spóźniona i, jak sądzę, czysto teatralna (Analiza 5, Analiza 11) – cięcie na zaćmie jest „idiotyczne”. Koszt leczenia złamanego biodra po upadku niewidomego seniora wielokrotnie przewyższy to, co NFZ „zaoszczędzi” na operacji wzroku. To jest chora logika, w której prewencja i jakość życia są niżej wyceniane niż leczenie powikłań.

Więcej dla ordynatora, suchy chleb dla pacjenta

Rząd, który pozwala na to, by ordynatorzy zarabiali na kontraktach publicznych nawet 250 tysięcy złotych miesięcznie , jednocześnie planuje zaoszczędzić 900 milionów złotych na... wyżywieniu pacjentów w szpitalach . Jest to bezprecedensowy akt cynizmu. Z jednej strony mamy do czynienia z wąską kastą medyczną, która drenuje publiczną kasę, a z drugiej strony, pacjent, który płaci składki, ma być leczony suchym chlebem i bracą staraszynka.

Gdy dodamy do tego fakt, że NFZ finansuje tzw. „turystykę zdrowotną”, czyli leczenie cudzoziemców niepłacących składek, co kosztuje nas ponad 700 milionów złotych rocznie , obraz staje się kompletny. Polak, który płaci, czeka 4-5 lat na niektóre zabiegi , podczas gdy nielegalny imigrant jest leczony natychmiast. Widzę tu ewidentny brak priorytetyzacji obywateli. Zamiast zlikwidować tę patologię, która jest realnym obciążeniem dla budżetu, rząd woli obniżać wyceny procedur, zmuszając szpitale do rezygnacji z leczenia, bo jest ono po prostu nieopłacalne .

Mit opodatkowania „najbogatszych”

Lewica, w panice przed cięciami socjalnymi, tradycyjnie proponuje rozwiązanie: zabrać „najbogatszym” i bankom. Uważam, że jest to iluzoryczne myślenie, które odwraca uwagę od systemowej niewydolności. Jak słusznie zauważono w materiale, najbogatsi doskonale potrafią optymalizować podatki, ukrywając majątki w spółkach w Luksemburgu . Nie da się ich efektywnie opodatkować bez fundamentalnej reformy międzynarodowego prawa skarbowego i państwowej determinacji.

W praktyce, każda próba „opodatkowania najbogatszych” kończy się uderzeniem w klasę średnią, która – w przeciwieństwie do miliarderów – nie ma sztabu prawników do wyprowadzenia kapitału za granicę. Politycy nienawidzą klasy średniej, bo ta jest wymagająca i nie jest wdzięczna za socjal (jak zauważa autor materiału). Dlatego też, zamiast ruszyć banksterów , uderza się w tych, którzy płacą i jednocześnie potrzebują leczenia. W ten sposób „reparacje na własny koszt” stają się codzienną daniną, którą każdy Polak płaci za utrzymanie skorumpowanego i niewydolnego systemu. Ta polityka zabija sens ekonomii, ale co gorsza, zabija też zdrowie narodu.